بسم الله الرحمن الرحيم
جوشن صورت برون کن در صف مردان درآ
دل طلب کز دار ملک دل توان شد پادشا
تا تو خود را پاي بستي باد داري در دو دست
خاک بر خود پاش کز خود هيچ نگشايد تو را
با تو قرب قاب قوسين آنگه افتد عشق را
کز صفات خود به بعد المشرقين ماني جدا
ادامه شعرکار من بالا نمي‌گيرد در اين شيب بلا
در مضيق حادثاتم بسته‌ي بند عنا
مي‌کنم جهدي کزين خضراي خذلان بگذرم
حبذا روزي که اين توفيق يابم حبذا
صبح آخر ديده‌اي بختم چنان شد پرده در
صبح اول ديده‌اي عمرم چنان شد کم بقا
با که گيرم انس کز اهل وفا بي‌روزيم
روزي من نيست يا خود نيست در عالم وفا
ادامه شعراي پنج نوبه کوفته در دار ملک لا
لا در چهار بالش وحدت کشد تو را
جولانگه تو زان سوي الاست گر کني
هژده هزار عالم ازين سوي لا رها
از عشق ساز بدرقه پس هم به نور عشق
از تيه لا به منزل الا الله اندرآ
دروازه‌ي سراي ازل دان سه حرف عشق
دندانه‌ي کليد ابد دان دو حرف لا
ادامه شعرعروس عافيت آنگه قبول کرد مرا
که عمر بيش بها دادمش به شيربها
چو کشت عافيتم خوشه در گلو آورد
چو خوشه باز بريدم گلوي کام و هوا
خروس کنگره‌ي عقل پر بکوفت چو ديد
که در شب امل من سپيده شد پيدا
چو ماه سي شبه ناچيز شد خيال غرور
چو روز پانزده ساعت کمال يافت ضيا
ادامه شعرسرير فقر تو را سرکشد به تاج رضا
تو سر به جيب هوس در کشيده اينت خطا
بر آن سرير سر بي‌سران به تاج رسد
تو تاج بر نهي از سر فرو نهي عمدا
سر است قيمت اين تاج گر سرش داري
به من يزيد چنين تاج سر بيار بها
تو را چو شمع ز تن هر زمان سري رويد
سري که دردسر آرد بريدن است دوا
ادامه شعرطفلي هنوز بسته‌ي گهواره‌ي فنا
مرد آن زمان شوي که شوي از همه جدا
جهدي بکن که زلزله‌ي صور در رسد
شاه دل تو کرده بود کاخ را رها
آن به که پيش هودج جانان کني نثار
آن جان که وقت صدمه‌ي هجران شود فنا
جان از درون به فاقه و طبع از برون به برگ
ديو از خورش به هيضه و جمشيد ناشتا
ادامه شعرنيست اقليم سخن را بهتر از من پادشا
در جهان ملک سخن راندن مسلم شد مرا
مريم بکر معالي را منم روح القدس
عالم ذکر معالي را منم فرمان روا
شه طغان عقل را نايب منم نعم الوکيل
نو عروس فضل را صاحب منم نعم الفتي
درع حکمت پوشم و بي‌ترس گويم كالقتال
خوان فکرت سازم و بي‌بخل گويم كالصلا
ادامه شعراز سر زلف تو بويي سر به مهر آمد به ما
جان به استقبال شد کاي مهد جان‌ها تا کجا
اين چه موکب بود يا رب کاندر آمد تازيان
بار گيرش صبحدم بود و جنيبت کش صبا
در ميان جان فروشد بر در دل حلقه زد
از بن هر موي فريادي برآمد کاندرآ
ما در آب و آتش از فکرت که گويي آن نسيم
باد زلفت بود يا خاک جناب پادشا
ادامه شعرفلک کژ رو تر است از خط ترسا
مرا دارد مسلسل راهب آسا
نه روح الله برين دير است چون شد
چنين دجال فعل اين دير مينا
تنم چون رشته‌ي مريم دو تا است
دلم چون سوزن عيسي است يکتا
من اينجا پاي بست رشته مانده
چو عيسي پاي بست سوزن آنجا
ادامه شعردلا از جان چه برخيزد يکي جوياي جانان شو
بلاي عشق را گر دوست داري دشمن جان شو
خرد را از سر غيرت قفاي خاک پاشان زن
هوا را از بن دندان حريف آب دندان شو
تو را هم کفر و هم ايمان حجاب است ار تو عياري
نخست از کفر بيرون آي و پس در خون ايمان شو
اگر در پيش کاخ او سواريت آرزو آيد
چو طفلان خوابگه بگذار و زي ميدان مردان شو
ادامه شعرخوش خوش به روي ساقيان لب گشت خندان صبح را
گويي به عود سوخته شستند دندان صبح را
يا نخل بندي کرد شب، زان خوشه‌ي پروين رطب
کان صنعت نغز اي عجب کرده است خندان صبح را
گردون ز مشک و زعفران سازد حنوط اختران
بر سوک آن دامن تران درد گريبان صبح را
يا آه عاشق بود خود بر صبح سوزي نامزد
کان تير آتش پاش زد بدريد خفتان صبح را
ادامه شعرجام ز مي دو قله کن خاص براي صبحدم
فرق مکن دو قبله دان جام و صفاي صبحدم
بر تن چنگ بند رگ وز رگ خم گشاي خون
کآتش و مشک زد به هم نافه‌گشاي صبحدم
جام چو دور آسمان درده و بر زمين فشان
جرعه چنان که برچکد خون به قفاي صبحدم
چرخ قرابه‌ي تهي است پاره‌ي خاک در ميان
پري آن قرابه ده جرعه براي صبحدم
ادامه شعربر کوس نواي نو بردار به صبح اندر
گلگون چو شفق کاسي پيش آر به صبح اندر
گلبانگ زند کوست گلفام شود کاست
کآتش به گلاب آرد خمار به صبح اندر
از مصحف گردون ار پنج آيت زر کم شد
آمد پر طاووسش ديدار به صبح اندر
جامت به دل مصحف پنج آيت زر دارد
مصحف بنه و جامي بردار به صبح اندر
ادامه شعراين جان ز دام گلخن تن درگذشتني است
اين تن به بام گلشن جان برگذشتني است
اي پير عاشقان که در اين چنبري گرو
چون طفل غازيانت ز چنبر گذشتني است
صبح خرد دميد در اين خوابگاه غول
بختي فرو مدار کز ايدر گذشتني است
در خشکسال مردمي از کشت‌زار ديو
بردار طمع خوشه که بي‌بر گذشتني است
ادامه شعراي روز رفتگان جگر شب فرو دريد
آن آفتاب از آن جگر شب برآوريد
شب چيست خاک خاک نگر آفتاب خوار
خاکي که آفتاب خورد خون او خوريد
اي رفته آب شما در کسوف خاک
چون تخته‌ي محاسب از آن خاک بر سريد
رفت آفتاب و صبح ره غيب در نوشت
چون ميغ و شب پلاس مصيبت بگستريد
ادامه شعربر سر شه ره عجزيم کمر بربنديم
رخت همت ز رصدگاه خطر بربنديم
لاشه‌ي تن که به مسمار غم افتاد رواست
رخش جان را به دلش نعل سفر بربنديم
بار محنت به دو بختي شب و روز کشيم
بختيان را جرس از آه سحر بربنديم
کاغذين جامه هدف‌وار علي‌الله زنيم
تا به تير سحري دست قدر بربنديم
ادامه شعراي آتش سوداي تو خون کرده جگرها
بر باد شده در سر سوداي تو سرها
اي در سر عشاق ز شور تو شغب‌ها
وي در دل زهاد ز سوز تو اثرها
آلوده به خونابه‌ي هجر تو روان‌ها
پالوده در انديشه‌ي وصل تو جگرها
وي مهره‌ي اميد مرا زخم زمانه
در ششدر عشق تو فرو بسته گذرها
ادامه شعرطبع تو دمساز نيست عاشق دلسوز را
خوي تو ياري گر است يار بدآموز را
دستخوش تو منم دست جفا برگشاي
بر دل من بر گمار تير جگر دوز را
از پي آن را که شب پرده‌ي راز من است
خواهم کز درد دل پرده کنم روز را
ليک ز بيم رقيب وز پي نفي گمان
راه برون بسته‌ام آه درون سوز را
ادامه شعرخوش خوش خرامان مي‌روي، اي خوشتر از جان تا کجا
شمعي و پنهان مي‌روي پروانه جويان تا کجا؟
ز انصاف خو واکرده‌اي، ظلم آشکارا کرده‌اي
خون ريز دل‌ها کرده‌اي، خون کرده پنهان تا کجا؟
غبغب چو طوق آويخته فرمان ز مشک انگيخته
صد شحنه را خون ريخته با طوق و فرمان تا کجا؟
بر دل چو آتش مي‌روي تيز آمدي کش مي‌روي
در جوي جان خوش مي‌روي اي آب حيوان تا کجا؟
ادامه شعررفتم به راه صفت ديدم به کوي صفا
چشم و چراغ مرا جايي شگرف و چه جا
جايي که هست فزون از کل کون و مکان
جايي که هست برون از وهم ما و شما
صحن سراچه‌ي او صحراي عشق شده
جان‌هاي خلق در او رسته به جاي گيا
از اشک دلشدگان گوهر نثار زمين
وز آه سوختگان عنبر بخار هوا
ادامه شعرز خاک کوي تو هر خار سوسني است مرا
ز بند موي تو هر تار مسکني است مرا
براي آنکه ز غير تو چشم بر دوزم
به جاي هر مژه در چشم سوزني است مرا
ز بسکه بر سر کوي تو اشک ريخته‌ام
ز لعل در بن هر سنگ دامني است مرا
از آن زمان که ز تو لاف دوستي زده‌ام
بهر کجا که مصافي است دشمني است مرا
ادامه شعربه زبان چربت اي جان بنواز جان ما را
به سلام خشک خوش کن دل ناتوان ما را
ز ميان بر آر دستي مگر از ميانجي تو
به کران برد زمانه غم بيکران ما را
به دو چشم آهوي تو که به دولت تو گردون
همه عبده نويسد سگ پاسبان ما را
ز پي عماري تو ز روان کنيم مرکب
چو رکاب تو روان شد چه محل روان ما را
ادامه شعربه سر کرشمه از دل خبري فرست ما را
به بهاي جان از آن لب شکري فرست ما را
به غلامي تو ما را خبر از جهان برآمد
گرهي ز زلف کم کن، کمري فرست ما را
به بهانه‌ي حديثي بگشاي لعل نوشين
به خراج هر دو عالم، گهري فرست ما را
به دو چشم تو که از جان اثري نماند با ما
ز نسيم جانفزايت، اثري فرست ما را
ادامه شعرگر نه عشق او قضاي آسمانستي مرا
از بلاي عشق او روزي امانستي مرا
گر مرا روزي ز وصلش بر زمين پاي آمدي
کي همه شب دست از او بر آسمانستي مرا
گر نه زلف پرده سوز او گشادي راز من
زير اين پرده که هستم کس چه دانستي مرا
بر يقينم کز فراق او به جان ايمن نيم
وين نبودي گر به وصل او گمانستي مرا
ادامه شعراي پار دوست بوده و امسال آشنا
وي از سزا بريده و بگزيده ناسزا
اي سفته در وصل تو الماس ناکسان
تا کي کني قبول، خسان را چو کهربا
چند آوري چو شمس فلک هر شبانگهي
سر بر زمين خدمت ياران بي وفا
آن را که خصم ماست شدي يار و هم نشين
با آنکه کم ز ماست شدي دوست و آشنا
ادامه شعرگر مدعي نه‌اي غم جانان به جان طلب
جان چون به شهر عشق رسد نورهان طلب
خون خرد بريز و ديت بر عدم نويس
برگ هوا بساز و نثار از روان طلب
دي ياسجي ز ترکش جانانت گم شده است
دل و اشکاف و ياسج او در ميان طلب
گر نيست گشتي از خود و با تو تويي نماند
از نيستي در آينه‌ي دل نشان طلب
ادامه شعرانصاف در جبلت عالم نيامده است
راحت نصيب گوهر آدم نيامده است
از مادران دهر نزاده است هيچ کس
کوهم ز دهر نامزد غم نيامده است
از موج غم نجات کسي راست کو هنوز
بر شط کون و فرضه‌ي عالم نيامده است
از ساغر زمانه که نوشيد شربتي
کان نوش جانگزاي‌تر از سم نيامده است
ادامه شعرروي گريز نيست که گردون کمان‌کش است
جاي فراغ نيست که گيتي مشوش است
ماويز در فلک که نه بس چرب مشرب است
برخيز از جهان که نه بس خوب مفرش است
چون مار ارقم است جهان گاه آزمون
کاندر درون کشنده و بيرون منقش است
با خويشتن بساز و ز کس مردمي مجوي
کان کو فرشته بود کنون اهرمن‌وش است
ادامه شعرتا جهان است از جهان اهل وفايي برنخاست
نيک عهدي برنيامد، آشنايي برنخاست
گويي اندر کشور ما بر نمي‌خيزد وفا
يا خود اندر هفت کشور هيچ جايي برنخاست
خون به خون مي‌شوي کز راحت نشاني مانده نيست
خود به خود مي ساز کز همدم وفايي برنخاست
از مزاج اهل عالم مردمي کم جوي از آنک
هرگز از کاشانه‌ي کرکس همايي برنخاست
ادامه شعرکار گيتي را نوايي مانده نيست
روز راحت را بقايي مانده نيست
زآن بهار عافيت کايام داشت
يادگار اکنون گيايي مانده نيست
وحشتي دارم تمام از هر که هست
روشنم شد کآشنايي مانده نيست
دل از اين و آن گريزان مي‌شود
زآنکه داند با وفايي مانده نيست
ادامه شعرآگه نه‌اي که بر دلم از غم چه درد خاست
محنت دواسبه آمد و از سينه گرد خاست
بر سينه داغ واقعه نقش‌الحجر بماند
وز دل براي نقش حجر لاجورد خاست
جان شد سياه چون دل شمع از تف جگر
پس همچو شمعم از مژه خوناب زرد خاست
هم سنگ خويش گريه‌ي خون راندم از فراق
تا سنگ را ز گريه‌ي من دل به درد خاست
ادامه شعردر اين عهد از وفا بويي نمانده است
به عالم آشنا رويي نمانده است
جهان دست جفا بگشاد آوخ
وفا را زور بازويي نمانده است
چه آتش سوخت بستان وفا را
که از خشک و ترش بويي نمانده است
فلک جايي به موي آويخت جانم
کز آنجا تا اجل مويي نمانده است
ادامه شعرخاقانيا به جاه مشو غره غمروار
گر خود به جاه بهمن و جمشيدي از قضا
کاندر جهان چو بهمن و جمشيد صد هزار
زادند و مرد و کار جهان هم بر آن نوا
رفت آنچه رفت و روي زمين همچنان نژند
بود آنچه بود و پشت فلک همچنان دو تا
نه در نبات اين بدلي آمد از نهاد
نه در نجوم آن خللي آمد از فنا
ادامه شعر