خاقانيا به جاه مشو غره غمروار

گر خود به جاه بهمن و جمشيدي از قضا

کاندر جهان چو بهمن و جمشيد صد هزار

زادند و مرد و کار جهان هم بر آن نوا

رفت آنچه رفت و روي زمين همچنان نژند

بود آنچه بود و پشت فلک همچنان دو تا

نه در نبات اين بدلي آمد از نهاد

نه در نجوم آن خللي آمد از فنا

ما و تو بگذريم و پس از ما بسي بود

دور فلک به کار و قرار زمين بجا

و آخر به نفخ صور کند قهر کردگار

بند فلک گسسته و جرم زمين هبا