بازاز سمن و گل چمن آراست جهان را
جان تازه شد از لطف هوا پير و جوان را
صورتگر اشجار ز عکس گل و نسرين
سيماي سمن داد شب غاليه سان را
آيينه ي خور خاصيت کاهربا يافت
کز روي گل زرد ربايد يرقان را
وقتست که مشاطه گر لاله گشايد
چون نافه ي سربسته سر غاليه دان را
ادامه شعراي زندگي از غنچه ي لعل تو روان را
چون روي تو نشکفته گلي گلشن جان را
دل گرم مي وصل تو در ساغر خورشيد
يکذره چه تاب آورد اين رطل گران را
هر وقت سحر، غنچه ي سيراب ز شبنم
شويد جهت گفتن نام تو دهان را
گر از نفس گل نشود بوي تو ظاهر
بلبل نکند اين همه فرياد و فغان را
ادامه شعربود پيوسته نيت در رياض روضه روان را
که بوسد آستان روضه ي شاه خراسان را
مه ايوان يثرب افتاب مشرق و مغرب
که سقف مشهدش همسايه آمد عرش رحمان را
سجود آستانش دولت دنيا و دين بخشد
همين دولت بسست از دين و دنيا اهل ايمان را
نظر در صورت قنديل محراب مزارش کن
اگر از چشمه ي خورشيد جويي آب حيوان را
ادامه شعرمنم پيوسته در بزم سقيهم ربهم شارب
ز جام ساقي کوثر علي بن ابي طالب
به دوران گر نصيب خضر گشتي جرعه يي زان مي
به آب چشمه ي حيوان نگشتي تا ابد راغب
گدايان قلندر شيوه ي ملک ولايت را
بود نزل بقا از خوان شاه اوليا راتب
در آن مجلس که مي نوشند مستان ره عشقش
خضر آنجا بود ساقي و افلاطون بود مطرب
ادامه شعرتا جهان بحر و سخن گوهر و انسان صدفست
گوهر بحر سخن مدحت شاه نجفست
والي ملک عرب سرور اشراف قريش
آنکه تشريف قدومش دو جهان را شرفست
شمع جمعست چو در گوشه ي محراب دعاست
آفتابيست فروزنده چو در پيش صفست
نغمه ي مهر علي از دل پر درد شنو
کاين نه صوتيست که در زمزمه ي چنگ و دفست
ادامه شعربر کاينات آنچه يقين فرض و واجبست
مهر و محبت اسدالله غالبست
انسان ندانمش که نداند بهين قوم
آنرا که هل اتي علي الانسان مناقبست
فرقست از آنکه زاده ي دين آمد از ازل
با آن نو اعتقاد که ده روزه طالبست
با آنکه آفتاب بحکمش کند عمل
صدق دروغ کج نظران صبح کاذبست
ادامه شعرتا بآيينه دل طوطي جان در سخنست
همدم جان و دلم ذکر حسين و حسنست
آن دو خورشيد جهانتاب که از روي شرف
نور هر يک سبب روشني جان و تنست
سبزه ي نار خليلست خط سبز حسن
که رقم يافته بر صفحه ي برگ سمنست
لاله ي وادي طورست گل روي حسين
که چراغ حرم شاه نجف در سخنست
ادامه شعرخطي که يک رقمش آبروي نه چمنست
نشان خاتم سلطان دين ابوالحسنست
علي موسي جعفر که مهر دولت او
ستاره ي شرف و آفتاب انجمنست
به نقش خاتم او گر هزار جوهر جان
شود نثار يکايک بجاي خويشتنست
ز شرح ميمنت خاتم همايونش
هماي ناطقه را مهر عجز بر دهنست
ادامه شعربعد از نبي که آينه ي حي دايمست
عالم بذات بي بدل شاه قايمست
در رؤيت احد سهر و نوم او يکيست
بيدار بخت او که بدين ديده نايمست
ذاتش که آفتاب نمودار لطف اوست
مانند آب و آينه پاک از جرايمست
از ابتداء دور زمان تا بانتهي
بر هر چه مي رود ز بد و نيک عالمست
ادامه شعراي سر نامه نام تو عقل گره گشاي را
ذکر تو مطلع غزل طبع سخن سراي را
آينه وار يافته يکنظر از جمال تو
دل که فروغ ميدهد جام جهان نماي را
نسخه ي سحر سامري کاغذ توتيا شود
گر بکرشمه سر دهي نرگس سرمه ساي را
در طلب تو ديده ام کاسه ي آب جغد شد
منکه زمغز استخوان طعمه دهم هماي را
ادامه شعردر دل نشانم هر نفس خار تو، در گلزارها
شايد که روزي بردمد شاخ گلي زين خارها
شد خشت کويت لاله گون گلها دميد از خاک و خون
سرها زده اهل جنون هر گوشه بر ديوارها
افگنده چنگ از ضعف تن شوري عجب در انجمن
گويا شرار آه من پيچيده شد بر تارها
اي از تو خوبان تنگدل، گلها زرويت منفعل
بيرون زنقش آب و گل حسن ترا بازارها
ادامه شعربترانه ي نديمان نتوان ربود ما را
چو بود غم تو در دل زطرب چه سود ما را
بنما رخ و هماندان که نماند کس بعالم
چه کسيم ما که باشد عدم و وجود ما را
بنويد آب حيوان دل مرده باز ماند
تو زعمر و حسن برخور که هوس غنود ما را
مشکن عيار عاشق بقياس فهم دشمن
بدو نيک ما چه داند که نيازمود ما را
ادامه شعرتازگيي که شد زمي آن رخ همچو لاله را
تازه کند بيکنفس داغ هزار ساله را
کشته ي دير ساله را زنده کند بجرعه يي
چاشنيي که ميدهد مي زلبت پياله را
پيش تو سرو و لاله را جلوه ي نازکي رسد
خيز و بعشوه حلقه کن بر گل تر کلاله را
هر قدمي که مينهي روز شکار بر زمين
سرمه ي ناز ميکشد گرد رهت غزاله را
ادامه شعراي ترا بر سرو و گل در جلوه پنهان رازها
سرو را در سايه ي قد تو در سر نازها
بسکه ميخوانند دلها را بکويت هر نفس
بلبلانرا در گلستانها گرفت آوازها
تا چرا دم زد زرعنايي بدور حسن تو
گل بناخن ميکند از روي چون زر گازها
جانم از تن ميپرد هر دم زشوق روي تو
بر سر آتش بود پروانه را پروازها
ادامه شعراي زابروي تو هر سو فتنه در محرابها
فتنه را از چشم جادوي تو در سر خوابها
عارضت آبست و لب آب دگر از تاب مي
من چنين لب تشنه، وه چون بگذرم زين آبها
نگسلم زان جعد مشکين گرچه در چنگ بلا
دارم از دست غمت در رشته ي جان تارها
مطربان بزم عشقت را زسوز عاشقان
گشته آتش باز بر رگهاي جان مضرابها
ادامه شعرزهي حيات ابد از لبت حواله ي ما
دمي وصال تو عمر هزار ساله ي ما
زآب ديده برد سيل خانه ي مردم
رسول اشک چو پيش آورد رساله ي ما
چو با تو زاري احباب در نمگيرد
چه سود از آنکه جهان گيرد آه و ناله ي ما
دمي که بر سر خوان وصال مهمانيم
فلک زرشک بتلخي دهد نواله ي ما
ادامه شعر