بترانه ي نديمان نتوان ربود ما را

چو بود غم تو در دل زطرب چه سود ما را

بنما رخ و هماندان که نماند کس بعالم

چه کسيم ما که باشد عدم و وجود ما را

بنويد آب حيوان دل مرده باز ماند

تو زعمر و حسن برخور که هوس غنود ما را

مشکن عيار عاشق بقياس فهم دشمن

بدو نيک ما چه داند که نيازمود ما را

بنظاره ي تو دود از دل عاشقان برامد

چو سپند سوخت اکنون چه غم از حسود ما را

سر فتنه داشت امشب خود ما رقيب و رني

بشراب و ساقي کس طمعي نبود ما را

چو نواي ني فغاني دم جان گداز دارد

که در آتش محبت فگند چو عود ما را