اي از لب تو خطبه کلام قديم را

باعث، رسوم شرع تو اميد و بيم را

اول عظيم داشته شأن ترا خداي

وانگاه برفراشته عرش عظيم را

چرخ اثير تا شرف از گوهرت نيافت

درهم نريخت اينهمه در يتيم را

بر شاهراه عقل نهادي چراغ شرع

تا خلق پي برند ره مستقيم را

قول تو هر کجا که دليل آورد فقيه

ديگر مجال بحث نماند حکيم را

دارد چنان دمي که بمعجز فرود برد

شمشير خطبه ي تو عصاي کليم را

روي تو در سلامت خلقست وين سخن

روشن بود چون آينه طبع سليم را

آن دم که فخر داشت بدان سالها مسيح

در گلشن تو گشت کرامت نسيم را

بر حرف زلف و خال، فغاني قلم کشيد

وز دفتر تو خواند الف لام ميم را