چه جره ست اينکه هر ساعت ز روي نيلگون دريا
زمين را سايبان بندد بپيش گنبد خضرا
چو در بالا بود باشد بچشمش آب در پستي
چو در پستي بود باشد بکامش دود بر بالا
گهي از دامن دريا شود بر گوشه ي گردون
گهي از گوشه ي گردون رود زي دامن دريا
گهي از گردش گردون بدريا برزند کله
گهي از جنبش دريا بگردون برزند کمرا
ادامه شعربفرخي و سعادت بخواه جام شراب
که باز باغ بريد از پرند سبز ثياب
زرنگ ميغ و زبرگ شکوفه پنداري
زمين حواصل پوشيد و آسمان سنجاب
بشاخ سوسن نازک قريب شد قمري
ز برگ گلبن چابک غريب گشت غراب
چو دست مردم غواص دست باد صبا
بباغ روشن گوهر دهد ز تيره سحاب
ادامه شعراي از کمال حسن تو جزوي در آفتاب
خطت کشيده دايره ي شب بر آفتاب
زلف چو مشک ناب ترا بنده مشک ناب
روي چو آفتاب ترا چاکر آفتاب
آنجا که زلف تست همه يکسره شبست
و آنجا که روي تست همه يکسر آفتاب
باغيست چهره ي تو که دارد بنفشه بار
سرويست قامت تو که دارد بر آفتاب
ادامه شعربر سر دنيا فکند از نور چادر ماهتاب
تا جهان را کرد ازان چادر منور ماهتاب
مه در اوج نور خود در آسمان دامن کشان
ميرود در وي گريبان بر زمين بر ماهتاب
جام هاي گازري آرد ز صندوق عدم
از براي خواب اندازد چو بستر ماهتاب
ماه سيمين ترگ را چون با کله ديد، از هوس
زان پريشان کرد دستار خود از سر ماهتاب
ادامه شعردر قناعت و توفيق دين و مذهب راست
بروزگار تو، اي فخر کاينات، کراست
برون ز راه تو هر راه کاندر آفاقست
غريق بيم و اميد و اسير روي و رياست
فزايش سخن و نکته ي بديع تو را
عطاست ز ايزد و داني که آن بزرگ عطاست
بگاه تنگدلي غمگسار پيرانست
گه فراخروي باز مانع برناست
ادامه شعررمضان موکب رفتن ز ره دور اراست
علم عيد پديد آمد و غلغل برخاست
مرد ميخوار نماينده بدستي مه نو
دست ديگر سوي ساقي که مي کهنه کجاست؟
مطرب کاسد بي بيم بشادي همه شب(؟)
در سراييدن چنگست و در الحان نو است
ني و مي هر دو بدور وي همي فخر کنند
بسرايي که دو فخرند کجا هر دو سزاست
ادامه شعريک نيمه عمر خويش ببيهودگي بباد
داديم و ساعتي نشديم از زمانه شاد
از گشت آسماني و تقدير ايزدي
بر کس چنين نباشد و بر کس چنين مباد
يا روزگار کينه کش از مرد دانشست
يا قسم من ز دانش من کمتر اوفتاد
وين طرفه تر کجا قدري وام کرده ام
از مردم بخيل سبک بار سگ نژاد
ادامه شعرعروس ماه نوروزي چه کرد آن دانه ي گوهر؟
که نورش ماه تابان بود و سعدش زهره ي ازهر
هزاران صورت رنگين نگاريده بروماني
هزاران پيکر طبعي بر آورده ازو آزر
بر آن هر صورتي رخشان، ز مشک لعلگون صدره
بر آن هر پيکري تابان، زلعل مشکبوي افسر
کنون هر صورتي دارد ز رنگ زعفران جامه
کنون هر پيکري دارد ز شاخ کهربا زيور
ادامه شعرخدايگان، مهمان بنده بودستند
تني دو، دوش بنقل و نبيد و رود و کباب
بطبع خرم و خندان شراب نوشيدند
که بر خماهن گردون فروغ ز دسيماب
نه بر مزاج يکي دست يافت گرمي مي
نه در دماغ يکي غلبه کرد قوت خواب
شرابشان برسيده است و بنده در مانده است
خدايگانا، تدبير بنده کن بشراب
ادامه شعرقطعه ي مدح مرا چون دل و چون ديده ي خويش
از پي فخر بدارند بزرگان عجم
پس من آري بتن خويش فرستم بر تو
مدح گويم که مگر مزد فرستي بکرم
تو بدينار کسان آب مرا تيره کني
حشمت شعر و خط من بفروشي بدرم
ليکن آخر ز چنان روي کجا بتوانم
برسانم بوجيه و بشرف شکر تو هم؟
ادامه شعر