گر شاه جهان قصه ي من بنده بخواند

زين قصه همي حالت من بنده بداند

داند که ميان دو سفر بنده ي درويش

بي ياوري شاه چه بيچاره بماند

زان همت چون دريا، وز آن کف چون ابر

گه گاه بدين بنده ي بيچاره چکاند