خداوندي که در وحدت قديمست از همه اشيا
نه اندر وحدتش کثرت، نه محدث زين همه تنها
چه گوئي از چه او عالم پديد آورد از لولو
که نه مادت بد و صورت، نه بالا بود و نه پهنا
همي گوئي که بر معلول خود علت بود سابق
چنان چون بر عدد واحد، و يا بر کل خود اجزا
به معلولي چو يک حکمست و يک وصف آن دو عالم را
چرا چون علت سابق توانا باشد و دانا؟
ادامه شعراي قبه ي گردنده ي بي‌روزن خضرا
با قامت فرتوتي و با قوت برنا
فرزند توام اي فلک، اي مادر بدمهر
اي مادر ما چونکه همي کين کشي از ما؟
فرزند تو اين تيره تن خامش خاکيست
پاکيزه خرد نيست نه اين جوهر گويا
تن خانه ي اين گوهر والاي شريفست
تو مادر اين خانه ي اين گوهر والا
ادامه شعراي تن تيره اگر شريفي اگر دون
نبسه ي گردوني و نبيره ي گردون
نيست به نسبت بس افتخار که هرگز
نبسه ي گردون دون نبود مگر دون
آنکه شريفست همچو دون نه به ترکيب
از رگ و مويست و استخوان و پي و خون؟
گر تو شريفي و بهتري تو زخويشان
چونکه بري سوي خويش خويش شبيخون؟
ادامه شعرآمد و پيغام حجت گوش‌دار اي ناصبي
پاسخش ده گر تواني، سر مخار، اي ناصبي؟
هرچه گوئي نغز حجت گوي، ليکن قول نغز
کي پديد آيد زمغز پربخار، اي ناصبي؟
علم ناموزي و لشکرسازي از غوغا همي
چون چنيني بي‌فسار و بادسار، اي ناصبي
چند فخر آري بدين بسياري جهال عام
نيستت اين فخر، ننگست اين و عار، اي ناصبي
ادامه شعرامتت را چون نبيني بر چه سانند؟ اي رسول
بيشتر جز مر ستوران را نمانند، اي رسول
گر نگشته‌ستند فتنه بر جهان از دين حق
چون جهانند و طلب گار جهانند، اي رسول؟
از قوي عهدي که کردي بر همه روز غدير
چون خر از نشتر جهانند و رمانند، اي رسول
سود دنيا را همي جويند و ننديشند هيچ
گرچه از دين و شريعت بر زيانند، اي رسول
ادامه شعرخواهي که نياري به سوي خويش زيان را
از گفتن ناخوب نگه‌دار زبان را
گفتار زبانست وليکن نه مرا نيز
تا سود به يک سو نهي از بهر زيان را
گفتار به عقل است، کرا عقل ندادند؟
مر گاو و خر و اشتر و ديگر حيوان را
مردم که سخن گويد زانست که دارد
عقلي که پديد آرد برهان و بيان را
ادامه شعرنهال نيست خرد را مگر که خوب سخن
اگر نهال خرد بايدت بخوان سخنم
طعام جسم کثيف کجاست در دستت
طعام جان لطيف کجاست در دهنم
.............................................
نه من سوي وطن تو نه تو سوي وطنم
مرا بر اسپ سخن عاقلان همي بينند
اگر همي نتواني تو ديدنم چه کنم؟
ادامه شعر