اگر زنطقه ي موهوم، آمده دهني
دهان تو است در آن نقطه هم بود سخني
نمود لعل تو اثبات ذات جوهر فرد
روا است بوسه زدن بر چنين لب و دهني
ستاره سان همه چشم فلک صفت همه گوش
که بينم آن دهن و بشنوم از آن سخني
لطيف پيکر او، زآن نداشت سايه که بود
زجان زنده دلانش لطيف تر بدني
ادامه شعراي دل به يمن سلطنت فقر، شاه باش
بي پا و سرپناه سرير و کلاه باش
با نيستي بساز و غم بيش و کم مخور
بر بيش و کم هر آن چه بود پادشاه باش
تا کي سپيد جامه توان بود و دل سياه؟
يک چند دل سپيد و مرقع سياه باش
طي طريق پرخطر عشقت آرزو است
وارسته از دو کون، چو مردان راه باش
ادامه شعراي چهر بر فروخته ات، لاله زار عمر
بازآ که بي رخ تو خزان شد بهار عمر
عمرت دراز باد که آمد طرب فزا
با ياد روي و موي تو ليل و نهار عمر
سرو و گلي نيامده چون عارض و قدت
در گلشن زمانه و در جويبار عمر
صبر و قرار عمر، تو بودي و بي تو رفت
از کف زمام طاقت و صبر و قرار عمر
ادامه شعرمنم که شهره به سرگشتگي به هر کويم
فتاده در خم چوگان عشق، چون گويم
هواي گلشن فردوس برده از خاطر
نسيم روح فزا، خاک آن سر کويم
چنان زخويش تهي گشته ام، زجانان پر
که گر زپوست برآيم تمام خود اويم
عجب مدار اگر مشک بوي شد نَفَسم
که هم دم سر آن زلف عنبرين بويم
ادامه شعرنيمه شب بر سرم آن خسرو شيرين آمد
خفته بودم که مرا بخت به بالين آمد
آمد آن گونه که تقرير نمودن نتوان
چون توان گفت به تن جان به چه آيين آمد
قامت افروخته افروخت رُخ طُرّه ي پَريش
بهر يغماي دل عاشق مسکين آمد
تلخي زهر غم هجر به اميد وصال
به مذاق من سودازده شيرين آمد
ادامه شعريک دو روزي در کفم آن سيم ساق افتاده بود
ياد آن ايام خوش، کين اتفاق افتاده بود
بهره اي کز عمر خود برديم، اين اوقات بود
که اتفاق صحبت اهل وفاق افتاده بود
با خيالش بس که مشغولم ندانستم به عمر
کي وصالش اتفاق و کي فراق افتاده بود
عَقد اُلفت نو عروس دهر با هرکس به بست
از نخستين روز در فکر طلاق افتاده بود
ادامه شعربه بزم قرب حجابي به غير دوست نديدم
چو زين حجاب گذشتم به وصل دوست رسيدم
ز لوح دل چو زدودم غبار ظلمت کثرت
جمال شاهد وحدت به چشم خويش بديدم
ز کام خود بگذشتم به خواهش دل جانان
رضاي خاطر او بر مراد خويش گزيدم
ز غير دوست رميدن بود طريقه ي عاشق
عجب مدار اگر من زخويشتن برميدم
ادامه شعرشهي که شيوه ي درويش پروري داند
رموز سلطنت و سرّ سروري داند
بقاي دولت آن شاه را بشارت باد
که رسم معدلت و دادگستري داند
بماند نام نوشيروان زعدل به جاي
خلاف آن که بقا در ستمگري داند
ز تير آه حذر کن که اين خدنگ بلا
گذشتن از سپر چرخ چنبري داند
ادامه شعر