بسم الله الرحمن الرحيم

در خور حمد و ثنا بار خدايي است کريم

که زخوان کَرَمش بهره بَرد ديو رجيم

نيک و بد را ننمود از در احسان محروم

سلطنت داد به فرعون و نبوت به کليم

آيت بخشش او نقد روان است و خرد

چشم بيننده و گوش شنوا قلب سليم

احد است و صمد و لم يلد و لم يولد

حاکم منتقم و عادل و علّام و حکيم

آشکار است بر او راز نهان همه کس

که سميع است و بصير است و خيبر است عليم

همه ي عمر اگر بنده کند معصيتش

به يکي توبه به بخشد که غفور است و رحيم

غيبها داند و هرگز ندَرد پرده ي کس

عيب ها بيند و پوشد همه زالطاف عميم

نَبُرد روزي مُجرم به گناهان بزرگ

نَدَرد پرده ي عاصي به معاصي عظيم

بي عناياتش اگر طاعت کونين تو راست

هان مشو غرّه که هست از بَدي خاتمه بيم

با عطيّاتش، گر حُرم دو عالم داري

دار اميّد بهشت أبد و دار نعيم

رحمت بي حد او مي دهدم مژده ي خُلد

گرچه از کرده خود هست مرا بيم حجيم

مالک الملک أبد خالق اَبدان و نُفوس

که زفيض ازلي زنده کند عظم رميم

دولت بي سر و پايي به گدايان بخشيد

قسمت تاجوران کرد سرير و ديهيم

در خور نعمت او نيست سپاس ثقلين

شُکر حادث نبود در خور احسان قديم

بارالها به شفيعان جزا احمد و آل

درگذر از گنه خلق زالطاف عميم

بخش آزادگي از قيد علايق همه را

ايمن از وسوسه ي نفس کن و ديو رجيم

بي نيازش زکسان کن که سگ تو است «محيط»

سگ خود را نپسندد، بِدَر غير کريم