شهي که شيوه ي درويش پروري داند

رموز سلطنت و سرّ سروري داند

بقاي دولت آن شاه را بشارت باد

که رسم معدلت و دادگستري داند

بماند نام نوشيروان زعدل به جاي

خلاف آن که بقا در ستمگري داند

ز تير آه حذر کن که اين خدنگ بلا

گذشتن از سپر چرخ چنبري داند

وجود من که از اين پيشش تيره خاکي بود

ز فيض عشق کنون کيمياگري داند

کشد به ساحل مقصود تخته پاره ي تن

به بحر عشق هر آن کو شناوري داند

به رهگذار طلب هر که پا زسر نشناخت

قدم زدن به طريق قلندري داند

بلند مرتبه ي فقر در خورد آن است

که پشت و پاي زدن بر توانگري داند

به يمن مقدم دُردي کِشان صاف ضمير

زمين ميکده با چرخ همسري داند

به دفع فتنه ي ياجوج غم زدل ساقي

به جام بستن سدّ سکندري داند

دلم ربوده به چوگان طُره طَرّاري

که بردن از مه و خورگوي دلبري داند

نگاه آهوي وحشي خرام کبک دري

تجلي مُلک و جلوه ي پري داند

ز حلقه حلقه ي گيسو کند زره سازي

ز نوک ناوک مژگان زره دري داند

ز زرّ جعفريش نقد اعتقاد به است

کسي که مذهب و آئين جعفري داند

ششم امام که زانوار مهر او طبعم

به هفت اختر رخشنده برتري داند

ز جعفربن محمد وليّ حق مددي

اگر به ذرّه رسد، مهرپروري داند

ز فيض صادق آل محمد است اگر

«محيط» طرز سخن گفتن دَري داند

بهاي گوهر والاي نغز گفتارم

سخن شناس و هنر سنج و گوهري داند