شکر و سپاس و منت و عزت خدای را
پروردگار خلق و خداوند کبریا
دادار غیب دان و نگهدار آسمان
رزاق بنده‌پرور و خلاق رهنما
اقرار می‌کند دو جهان بر یگانگیش
یکتا و پشت عالمیان بر درش دو تا
گوهر ز سنگ خاره کند، لؤلؤ از صدف
فرزند آدم از گِل و برگ گل از گیا
ادامه شعراگر مطالعه خواهد کسی بهشت برین را
بیا مطالعه کن گو به نوبهار زمین را
شگفت نیست گر از طین به در کند گل و نسرین
همانکه صورت آدم کند سلاله ی طین را
حکیم بار خدایی که صورت گل خندان
درون غنچه ببندد چو در مشیمه جنین را
سزد که روی عبادت نهند بر در حکمش
مصوری که تواند نگاشت نقش چنین را
ادامه شعرآن روی بین که حسن بپوشید ماه را
وآن دام زلف و دانه ی خال سیاه را
من سرو را قبا نشنیدم دگر که بست؟
بر فرق آفتاب ندیدم کلاه را
گر صورتی چنین به قیامت برآورند
فاسق هزار عذر بگوید گناه را
یوسف شنیده‌ای که به چاهی اسیر ماند
این یوسفیست بر زنخ آورده چاه را
ادامه شعررفتی و صدهزار دلت دست در رکیب
ای جان اهل دل که تواند ز جان شکیب؟
گویی که احتمال کند مدتی فراق
آن را که یک نفس نبود طاقت عتیب
تا همچو آفتاب برآیی دگر ز شرق
ما جمله دیده بر ره و انگشت بر حسیب
از دست قاصدی که کتابی به من رسد
در پای قاصد افتم و بر سر نهم کتیب
ادامه شعرعلم دولت نوروز به صحرا برخاست
زحمت لشکر سرما ز سر ما برخاست
بر عروسان چمن بست صبا هر گهری
که به غواصی ابر از دل دریا برخاست
تا رباید کله قاقم برف از سر کوه
یزک تابش خورشید به یغما برخاست
طبق باغ پر از نقل و ریاحین کردند
شکر آن را که زمین از تب سرما برخاست
ادامه شعرایهاالناس جهان جای تن آسانی نیست
مرد دانا، به جهان داشتن ارزانی نیست
خفتگان را چه خبر زمزمه ی مرغ سحر؟
حیوان را خبر از عالم انسانی نیست
داروی تربیت از پیر طریقت بستان
کادمی را بتر از علت نادانی نیست
روی اگر چند پری چهره و زیبا باشد
نتوان دید در آیینه که نورانی نیست
ادامه شعرخوشست عمر دریغا که جاودانی نیست
پس اعتماد بر این پنج روز فانی نیست
درخت قد صنوبر خرام انسان را
مدام رونق نوباوه ی جوانی نیست
گلیست خرم و خندان و تازه و خوشبوی
ولیک امید ثباتش چنانکه دانی نیست
دوام پرورش اندر کنار مادر دهر
طمع مکن که درو بوی مهربانی نیست
ادامه شعروجود عاریتی دل درو نشاید بست
همانکه مرهم جان بود دل به نیش بخست
اگر جواهر ارواح در کشاکش نزع
همی به عالم علوی رود ز عالم پست
بر آب دیده ی مهجور هم ملامت نیست
که شوق می‌بستاند عنان عقل از دست
درخت سبز نمی‌بینی ای عجب در باغ
که چون فرو دود آبش چو شاخ تر بشکست
ادامه شعردردی به دل رسید که آرام جان برفت
وان هر که در جهان به دریغ از جهان برفت
شاید که چشم چشمه بگرید به های های
بر بوستان که سرو بلند از میان برفت
بالا تمام کرده درخت بلند ناز
ناگه به حسرت از نظر باغبان برفت
گیتی برو چو خوش سیاووش نوحه کرد
خون سیاوشان زد و چشمش روان برفت
ادامه شعربه اتفاق دگر دل به کس نباید داد
ز خستگی که درین نوبت اتفاق افتاد
چو ماه دولت بوبکر سعد آفل شد
طلوع اختر سعدش هنوز جان می‌داد
امید امن و سلامت به گوش دل می‌گفت
بقای سعد ابوبکر سعد زنگی باد
هنوز داغ نخستین درست ناشده بود
که دست جور زمان داغ دیگرش بنهاد
ادامه شعربه هیچ باغ نبود آن درخت مانندش
که تندباد اجل بی‌دریغ برکندش
به دوستی جهان بر که اعتماد کند؟
که شوخ دیده نظر با کسیست هر چندش
به لطف خویش خدایا روان او خوش دار
بدان حیات بکن زین حیات خرسندش
نمرد سعد ابوبکر سعد بن زنگی
که هست سایه ی امیدوار فرزندش
ادامه شعردل شکسته که مرهم نهد دگربارش؟
یتیم خسته که از پای برکند خارش؟
خدنگ درد فراق اندرون سینه ی خلق
چنان نشست که در جان نشست سوفارش
چو مرغ کشته قلم سر بریده می‌گردد
چنانکه خون سیه می‌رود ز منقارش
دهان مرده به معنی سخن همی گوید
اگرچه نیست به صورت زبان گفتارش
ادامه شعرآسمان را حق بود گر خون بگرید بر زمین
بر زوال ملک مستعصم امیرالمؤمنین
ای محمد گر قیامت می‌برآری سر ز خاک
سر برآور وین قیامت در میان خلق بین
نازنینان حرم را خون خلق بی‌دریغ
ز آستان بگذشت و ما را خون چشم از آستین
زینهار از دور گیتی، و انقلاب روزگار
در خیال کس نیامد کانچنان گردد چنین
ادامه شعرحَبستُ بِجَفَنَّی المَدامِعَ لاتَجری
فَلما طَغی الماءُ استَطالَ عَلی السّکرِ
نَسیمُ صبا بَغدادَ بَعدَ خَرابِها
تَمنَّیتُ لَو کانَت تَمرُّ عَلی قَبری
لانَّ هَلاکَ النفسَ عِندَ اُولی النُّهی
اَحَبُّ لَهُ من عَیشِ مُنقبضِ الصَّدرِ
زَجَرتُ طَبیباً جَسَّ نَبضی مُداویاً
اِلَیکَ، فما شَکوای مِن مَرضٍ تَبری
ادامه شعرمادامَ ینسرحُ الغزلانُ فی الوادی
اِحذَر یفوتکَ صیدٌ یا بن صیادِ
و اعْلَمْ بانَّ اَمامَ المَرءِ بادیةٌ
وقاطعُ البَرِّ مُحتاجٌ الی الزّاد
یا مَنْ تَمَلّک مألوفَ الذین غدوا
هل یطمئنُّ صحیحُ العقل بالغادی؟
و انّما مثلُ الدّنیا و زینَتُها
ریحٌ تَمُرّ بآکامٍ و اَطواد
ادامه شعرالحمدُلله رَبِّ العالَمینَ علی
ما اَوجب الشُّکر مِن تَجدیدِ آلائه
واستنقذالدینَ مِن کَلاّبِ سالِبِهٍ
واستنبط الدُرُ مِن غایات دأمائه
بقائدٍ نَصَر الاسلامَ دولَتُه
نصراً و بالغ فی تمکین اعلائه
کهفُ الاماثلِ فَخرُالدّین صِاحبُنا
مَولی تَقاصَرَتِ الاَوهامُ عن رائه
ادامه شعرتَعذَّر صَمتُ الواجدینَ فَصاحوا
و مَنْ صاحَ وَجْداً ما عَلیه جُناحُ
اَسُّروا حدیثَ العشقِ ما اَمکن التُّقی
و اِن غَلبَ الشوقُ الشدیدُ فَباحُوا
سری طَیفُ مَن یجلُو بِطَلعَتِه الدُجی
و سائرُ لَیلِ المقبلینَ صباحُ
یطافُ علیهم والخَلیون نُوَّمٌ
و یسقَونَ مِن کأسِ المدامعِ راحٌ
ادامه شعراَمَطلعُ شمسٍ بابُ دارِک اَمْ بدرٍ؟
اَقدُّک اَم غُصنٌ من البانِ لا اَدری؟
تَمیسُ ولم تُحْسِنْ اِلی بنظرةٍ
مَلَکت غِنی لاتَکْبُرَنَّ عَلی فَقری
اَکادُ اِذا تمشی لَدی تَبَخْتُراً
اَموتُ، و اُحییٰ اِنْ مَرَرْتَ علی قَبری
تَوارَیتَ عنّی بالحِجابِ مغاضباً
وَ هل یتَوارَیٰ نورُ وَجْهِک بالخِدر؟
ادامه شعرعَلی قَلبی العُدوان من عینی الّتی
دَعْتهُ اِلی تیهِ الهَوی فَاضَلّت
مسافرُ وادی الحُبِّ لَمْ یرْجُ مَخلَصْاً
سلامٌ عَلی سُکّان اَرضی و خلَّتی
مَتی طَلَعَ البدرُ اشْتَعَلتُ صَبابةً
بما فی فؤادی مِنْ بُدورِ اَکلّةِ
اَهذا هِلالُ العیدِ اَمْ تَحتَ بُرقعٍ
تُلوحُ جِباهُ العِینِ شِبهَ اَهِّلَةِ؟
ادامه شعرمَلَکَ الهَوی قَلبی و‌َجاشَ مُغیرا
و نَهی المَودَّة اَن اَصیحَ نَفیراً
اَضْحَتْ عَلَی یدُ الغرامِ طویلةً
و ذِراعُ صَبری لایزالُ قَصیرا
یا ناقِلاً عَنّی بَاَنّی صابِر
لَقد افْتَریتَ عَلَی قولاً زوُرا
مَن مُنصِفی مِمَّن یقدِّرُ جَورَهُ
عَدْلاَ، و یجْعَلُ طاعتی تَقصیرا؟
ادامه شعرما قلم در سر کشیدیم اختیار خویش را
اختیار آنست کو قسمت کند درویش را
آنکه مکنت بیش از آن خواهد که قسمت کرده‌اند
گو طمع کم کن که زحمت بیش باشد بیش را
خمر دنیا با خمار و گل به خار آمیختست
نوش می‌خواهی هلا! گر پای داری نیش را
ای که خواب آلوده واپس مانده‌ای از کاروان
جهد کن تا بازیابی همرهان خویش را
ادامه شعرای که انکار کنی عالم درویشان را
تو ندانی که چه سودا و سرست ایشان را
گنج آزادگی و کنج قناعت ملکیست
که به شمشیر میسر نشود سلطان را
طلب منصب فانی نکند صاحب عقل
عاقل آنست که اندیشه کند پایان را
جمع کردند و نهادند و به حسرت رفتند
وین چه دارد که به حسرت بگذارد آن را
ادامه شعردریغ صحبت دیرین و حق دید و شناخت
که سنگ تفرقه ایام در میان انداخت
دو دوست یکنفس از عمر برنیاسودند
که آسمان به سروقتشان دو اسبه نتاخت
چو دل به قهر بباید گسست و مهر برید
خنک تنی که دل اول نبست و مهر نباخت
جماعتی که بپرداختند از ما دل
دل از محبت ایشان نمی‌توان پرداخت
ادامه شعرای یار ناگزیر که دل در هوای تست
جان نیز اگر قبول کنی هم برای تست
غوغای عارفان و تمنای عاشقان
حرص بهشت نیست که شوق لقای تست
گر تاج می‌دهی غرض ما قبول تو
ور تیغ می‌زنی طلب ما رضای تست
گر بنده می‌نوازی و گر بنده می‌کشی
زجر و نواخت هرچه کنی رای رای تست
ادامه شعرآن را که جای نیست همه شهر جای اوست
درویش هر کجا که شب آید سرای اوست
بی‌خانمان که هیچ ندارد بجز خدای
او را گدا مگوی که سلطان گدای اوست
مرد خدا به مشرق و مغرب غریب نیست
چندانکه می‌رود همه ملک خدای اوست
آن کز توانگری و بزرگی و خواجگی
بیگانه شد به هر که رسد آشنای اوست
ادامه شعرآن به که چون منی نرسد در وصال دوست
تا ضعف خویش حمل کند بر کمال دوست
رشک آیدم ز مردمک دیده بارها
کاین شوخ دیده چند ببیند جمال دوست
پروانه کیست تا متعلق شود به شمع
باری بسوزدش سبحات جلال دوست
ای دوست روزهای تنعم به روزه باش
باشد که در فتد شب قدر وصال دوست
ادامه شعرتو آن نکرده‌ای از فعل خیر با من و غیر
که دست فضل کند دامن امید رها
جز آستانه ی فضلت که مقصد اممست
کجاست در همه عالم وثوق اهل بها
متاع خویشتنم در نظر حقیر آمد
که پرتوی ندهد پیش آفتاب سها
به سمع خواجه رسیدست گویی این معنی
که گفت خیرُ صلوةِ الکریمِ اَعوَدُها
ادامه شعرتو را ز دست اجل کی فرار خواهد بود
فرارگاه تو دارالقرار خواهد بود
اگر تو ملک جهان را به دست آوردی
مباش غرّه که ناپایدار خواهد بود
به مال غرّه چه باشی که یک دو روزی بعد
همه نصیبه ی میراث خوار خواهد بود
تو را به تخته و تابوت درکشند از تخت
گرت خزانه و لشکر هزار خواهد بود
ادامه شعرای دل به کام خویش جهان را تو دیده گیر
در وی هزار سال چو نوح آرمیده گیر
بستان و باغ ساخته و اندران بسی
ایوان و قصر سر به فلک بر کشیده گیر
هر گنچ و هر خزانه که شاهان نهاده‌اند
آن گنج و آن خزانه به چنگ آوریده گیر
با دوستان مشفق و یاران مهربان
بنشسته و شراب مروق کشیده گیر
ادامه شعرمقصود عاشقان دو عالم لقای تست
مطلوب طالبان به حقیقت رضای تست
هر جا که شهریاری و سلطان و سروریست
محکوم حکم و حلقه به گوش گدای تست
بودم بر آن که عشق تو پنهان کنم ولیک
شهری تمام غلغله و ماجرای تست
هر جا که پادشاهی و صدری و سروریست
موقوف آستان در کبریای تست
ادامه شعرروی در مسجد و دل ساکن خمار چه سود؟
خرقه بر دوش و میان بسته به زنار چه سود؟
هر که او سجده کند پیش بتان در خلوت
لاف ایمان زدنش بر سر بازار چه سود؟
دل اگر پاک بود خانه ی ناپاک چه باک
سر چو بی‌مغز بود نغزی دستار چه سود؟
چون طبیعت نبود قابل تدبیر حکیم
قوّت ادویه و ناله ی بیمار چه سود؟
ادامه شعرهر کسی در حرم عشق تو محرم نشود
هر براهیم به درگاه تو ادهم نشود
با یزیدی و جنیدیش بیاید تجرید
ترک و تجرید مشایخ به تو معلم نشود؟
آنچه در سر ضمایر بودش شیخ کبیر
هر کسی در سر اسرار مفهم نشود
تا ز دنیا نکند ترک سلاطین جهان
سالک راه و گزین همه عالم نشود
ادامه شعرکسی که او نظر مهر در زمانه کند
چنان سزد که همه کار عاقلانه کند
هر آنچه خاطر موری ازو بیازارد
اگر چه آب حیاتست از آن کرانه کند
قناعتست و مروت نشان آزادی
نخست خانه ی دل وقف این دوگانه کند
چو نیک و بد به سر آید جهان همان بهتر
که زندگی همه بر طبع شادمانه کند
ادامه شعرجهان بگشتم و آفاق سر به سر دیدم
به مردمی که گر از مردمی اثر دیدم
مگر که مرد وفادار از جهان گم شد
وفا ز مردم این عهد هیچ اگر دیدم
ز من مپرس که آخر چه دیدی از دوران
هر آن چه دیدم این نکته مختصر دیدم
بدین صحیفه ی مینا به خامه ی خورشید
نبشته یک سخن خوش به آب زر دیدم
ادامه شعربربود دلم در چمنی سرو روانی
زرین کمری ، سیمبری، موی میانی
خورشید وشی، ماه رخی، زهره جبینی
یاقوت لبی، سنگ دلی، تنگ دهانی
عیسی نفسی، خضر رهی، یوسف عهدی
جم مرتبه‌ای، تاج وری، شاه نشانی
شنگی، شکرینی، چو شکر در دل خلقی
شوخی، نمکینی، چو نمک شور جهانی
ادامه شعر