از عزيزان رفته رفته شد تهي اين خاکدان
يک تن از آيندگان نگرفت جاي رفتگان
عالم از اهل سعادت يک قلم خالي شده است
زان همايون طايران مانده است مشتي استخوان
نيست جز سنگ مزار از نامداران بر زمين
نقش پايي چند بر جا مانده است از کاروان
زير گردون راست کيشان را نمي باشد قرار
منزل آسايش تيرست بيرون از کمان
ادامه شعرتا به وصف آن دهن شد سبزه ي خط تر زبان
طوطيان بر خاک مي مالند از شکر زبان
خضر اينجا خاک مي ليسد ز شرم ناکسي
من کيم تا تيغ او گردد به خونم ترزبان؟
غمزه اش را خط پشيمان از دل آزاري نکرد
تيغ را پيچيده کي مي گردد از جوهر زبان؟
سعي کن کردارت از گفتار باشد بيشتر
همچو تيغ از جوهر ذاتي مشو يکسر زبان
ادامه شعرسالکان را کي دل از اسباب مي گردد گران؟
خار و خس کي بر دل سيلاب مي گردد گران؟
شرط طاعت چشم گريان و دل سوزان بود
شمع خامش بر دل محراب مي گردد گران
مي شکافد جوشن ابر سيه را تيغ برق
کوه غم کي بر دل بيتاب مي گردد گران؟
نيست خون بيگناهان بار بر دل حسن را
از شفق کي مهر عالمتاب مي گردد گران؟
ادامه شعراز نگاه خيره چشم يار مي گردد گران
از عيادت دايم اين بيمار مي گردد گران
سر سبک چون شد ز مي، دستار مي گردد گران
وقت طوفان کف به دريابار مي گردد گران
آه ازان آيينه رو کز بس صفا بر خاطرش
طوطي خوش حرف چون زنگار مي گردد گران
کي به فکر حلقه ي آغوش ما خواهد فتاد؟
آن که او را بر کمر زنار مي گردد گران
ادامه شعرديدن بي حاصلان بر آسمان باشد گران
نخلهاي بي ثمر بر باغبان باشد گران
ما سبکروحان به اميد شهادت زنده ايم
پيش ما ذکر حيات جاودان باشد گران
هر دو عالم چيست تا نتوان بهاي عشق داد؟
قيمت يوسف چرا بر کاروان باشد گران؟
هر سر موي مرا آورد در فرياد درد
ميزبان گردد سبک، چون ميهمان باشد گران
ادامه شعربر سر آشفتگان دستار مي باشد گران
کف بر اين سيل سبکرفتار مي باشد گران
نيست هر دستي که از احسان خود منت پذير
بر دلم چون تيغ لنگردار مي باشد گران
تن پرستان را به صحراي ملامت بار نيست
پاي خواب آلودگان بر خار مي باشد گران
يوسف از جوش خريداران به زندان رخت برد
بر عزيزان گرمي بازار مي باشد گران
ادامه شعرمي کند گل زردرويي از شراب ديگران
دردسر مي گردد افزون از گلاب ديگران
با وضوي ديگري مي بندد احرام نماز
تازه دارد هر که روي خود به آب ديگران
چون صدف از گوهر خود خانه ي من روشن است
نيست چشم من به ماه و آفتاب ديگران
مي کند با ديده ي مغرور من کار نمک
گر فتد در کلبه ي من ماهتاب ديگران
ادامه شعرشاخ چون دست کريمان شد زرافشان از خزان
در زر خالص زمين گرديد پنهان از خزان
در درختان همچو نخل طور آتش در گرفت
جامه ي فانوس شد ديوار بستان از خزان
آب اگر در نوبهاران مي چکيد از روي باغ
مي چکد آتش ز رخسار گلستان از خزان
آفتاب نوبهاران گر به زردي رو نهاد
شد ز هر برگ اختر سعدي فروزان از خزان
ادامه شعرخاک را دامان پر زر مي کند فصل خزان
بادها را کيمياگر مي کند فصل خزان
شاخساران را به رنگ عود برمي آورد
برگها را صندل تر مي کند فصل خزان
طوطيان سبزپوش عالم ايجاد را
حله ي طاوس در بر مي کند فصل خزان
از رخ زرين، بساط خاک را در يک نفس
آسمان پر ز اختر مي کند فصل خزان
ادامه شعرنه احتياج که ساقي ويره شراب سنه؟
که ئوز پياله سيني ويردي آفتاب سنه
شراب لعلي ايچون توکمه آبرو زنهار
که دمبدم لب لعلين ويرور شراب سنه
اگر ويرام داشه پيمانه ني گيچورمندن
شرابدن نيچه گوز تيکسه هر حباب سنه
قوروتما ترلي عذارين ايچينده باده ي ناب
که گل کيمي ياراشور چهره ي پرآب سنه
ادامه شعرعاشقين گوز ياشينه رحم ايله مز اول آفتاب
آغلاماق ايلن آپارماز اود اليندن جان کباب
باش ويرنده خنجر سيرابينه يتمزمنه
گر چه سانير ئوزيني باشدان کيچنلردن حباب
ايچدي قانلار اول ستمگر تا کباب ايتدي مني
چکدي اوددان انتقامين دونه دونه بو کباب
خاک اولدوم اول کمان ابرو اوخين صيد ايتمگه
بيلمديم کوک ياييدن دوشمزيره تير شهاب
ادامه شعرالدن چيخارام زلف پريشانيني گورجک
ايشدن گيدرم سرو خرامانيني گورجک
سوسيزلارا گر جان آخيدور چشمه ي حيوان
من جان ويريرم چشمه ي حيوانيني گورجک
گر باغلاماسون ايل گوزيني شرم عذارين
جاندان کسيلور خنجر مژگانيني گورجک
ريحان که نزاکت توکولوردي قلميندن
خط تيره چکر زلف پريشانيني گورجک
ادامه شعراولمادي خورشيددن داغلارد رنگين قاشلار
گورديلر لعل لبين قان ترلديلر داشلار
قيلدي پيدا حکم تقويم کهن، گل دفتري
آچديلار تا چهره ي دلداريمي نقاشلار
قيلماديلار سينه ي افگاريمي آماجگاه
اسکيک ايتديلر بيزيملن اول مقوس قاشلار
عاشق صادق بيلور سنگ ملامت قدريني
مخزن سلطانه لايقدر بويارار داشلار
ادامه شعرمني محروم ايدن رخساردن زلف پريشاندور
بو درياي لطافت موج عنبر ايچره پنهاندور
اگر خورشيد تابانيله سن سيز همشراب اولسام
لب لعل مي آلودي گوزومده قانلو پيکاندور
دد و دامي مسخر ايليوپدور جذبه ي عشقي
دو گون مجنون شيدا باشينه چتر سليماندور
قاچان عاشقلرين فکرينه دوشدي اول عقيقي لب
که اونين بير قارا کونلو لريندن آب حيواندور
ادامه شعرعاشق قانيني وسمه لو قاشون نهان ايچر
جوهرلو تيغ قين آرا، پيوسته قان ايچر
ايتدوکجه قان کونوللري، اول لعل آتشين
آب حيات تک قارا زلفون روان ايچر
تا بير پياله ويردي، کباب ايتدي باغريمي
هر کيم اونون اليندن ايچر باده، قان ايچر
ايلر ياشار خضر کيمي هر کيم که گيجه لر
گل اوزلي يار ايلن مي چون ارغوان ايچر
ادامه شعرگل کيمي هر کيم که گلزار ايچره نقد جاني وار
سعي ايلر توکسون سنين يولوندا تا امکاني وار
تا اياغين توپراغينا توکمسون دوتماز قرار
هر کيمين مجلسده ميناتک بير آوج قاني وار
نه عجب عاشقلري گر باشدان آچسون ناز ايلن
کاکل مشکين کيمي هر کيم که سرگرداني وار
ايچماميش جان بخشلر نظاره دن عاشقلره
ترلو رخسارين عجايب چشمه ي حيواني وار
ادامه شعرچيخارتدي خط و منم زلف مبتلاسي هنوز
دوگون ساقالدي و باشيمده دور قراسي هنوز
خطين غباري قوياشي اگر چه ياشوردي
گوزيمي خيره قيلور يوزينين صفاسي هنوز
بهار ايدنده نه قانلار که تو کدي گوزلردن
خزان اولاندا نلر ايلسون حناسي هنوز
سو وارديلار قليجيندان مگر گلستاني؟
که بير بيرينه قاوشماز گلين ياراسي هنوز
ادامه شعرکونلوم اول مخمور گوزلردن دگول آزار سيز
کيم گوروپدور بوخراب اولموش ايوي بيمار سيز
ال به ال گلزاردن خورشيد دامانين دوتار
اوزگوزين هرکيم که شبنم تک قيلور زنگار سيز
چکمدي بلبل نفس تا گيتدي گل گلزاردن
هيچ کافر قالماسون يارب جهاندا يار سيز!
خاکسار ليخ پيشه قيل، تا فيض حق يتسون سنه
کولگه سالماز مهر تابان باشلارا ديوار سيز
ادامه شعراي سواد عنبرين فامت سويداي زمين
مغز خاک از نهکت مشکين لباست خوشه چين
موجه اي از ريگ صحرايت صراط المستقيم
رشته اي از تار و پود جامه ات حبل المتين
غنچه ي پژمرده اي از لاله زارت شمع طور
قطره ي افسرده اي از زمزمت در ثمين
در بيابان طلب يک العطش گوي تو خضر
در حريم قدس يک پروانه ات روح الامين
ادامه شعرمنت خداي را که به توفيق کردگار
از ناف کعبه چشمه ي زمزم شد آشکار
چون کاروان حاج، خروشان و کف زنان
آمد به خاکبوس نجف آب خوشگوار
درياي رحمت ازلي جوش فيض زد
شد نهر سلسبيل ز فردوس آشکار
نهري به طول کاهکشان در دو ماه و نيم
از آسمان خاک نجف گشت آشکار
ادامه شعراين حريم کيست کز جوش ملايک روز بار
نيست در وي پرتو خورشيد را راه گذار
کيست يارب شمع اين فانوس کز نظاره اش
آب مي گردد به گرد ديده ها پروانه وار
اين شبستان خوابگاه کيست کز موج صفا
دود شمعش مي ربايد دل چو زلف مشکبار
يارب اين خاک گرامي مغرب خورشيد کيست
کز فروغش مي شود چشم ملايک اشکبار
ادامه شعرعقل ضعيف خويش نگه دار از شراب
در زير بال موج منه بيضه ي حباب
تا از سهيل عقل توان سرخ روي بود
رنگين مساز چهره به گلگونه ي شراب
تخم افکن شرار شود پنبه زار مغز
چون جمع شد به آتش مي آتش شباب
تا چون چنار مشرق آتش نگشته اي
کوتاه دار دست ازين آب سينه تاب
ادامه شعرنشست گل به سرير چمن سليمان وار
گشود چون پريان بال، ابر گوهربار
شکوه از افق شاخ همچو صبح دميد
شفق نگار شد از لاله دامن کهسار
زمين ز تربيت ابر يوسفستان شد
ز سر گرفت جواني جهان زليخاوار
کشيد بر چنان تنگ خاک را در بر
که خون دويد چمن را ز لاله بر رخسار
ادامه شعراي روي چون بهشت ترا کوثر آينه
رخسار آتشين ترا مجمر آينه
در جلوه گاه حسن تو چون پرده هاي چشم
افتاده است بر سر يکديگر آينه
آيينه سير چشم ز نقش مراد شد
روزي که شد رخ تو مصور در آينه
مي بود اگر به دور تو، زان لعل آبدار
مي داد آب خضر به اسکندر آينه
ادامه شعرآه کز سنگين دليهاي سپهر بي مدار
روشني بخش جهان را روز عشرت گشت تار
در بهار نوجواني کرد عالم را وداع
آسمان تختي که تاجش بود مهر زرنگار
آن که چون طوبي جهاني بود زير سايه اش
ناگهان از تندباد مرگ شد بي برگ و بار
از قضاي آسماني بر زمين پهلو نهاد
آن که مي کرد از زمين بوسش جهاني افتخار
ادامه شعراي زمان دلگشايت نوبهار روزگار
صبح نوروز از جبين بخت سبزت آشکار
طينت پاک تو از خاک شريف بوتراب
گوهر تيغ تو از صلب متين ذوالفقار
صولت شير خدا از بازوي اقبال تو
مي شود چون نور خورشيد از مه نو آشکار
آفتاب سايه پرور را تماشا مي کند
هر که مي بيند ترا در سايه ي پروردگار
ادامه شعرهزار شکر که گوهر فروز جاه و جلال
به خانه ي شرف آمد به دولت و اقبال
ز درد سال غباري که داشت جام سپهر
به صاف کرد مبدل محول الاحوال
چو زلف رو به درازي نهاد روز نشاط
چو خال پاي به دامن کشيد شام ملال
اياز شب را، ز اقبال عاقبت محمود
بريد زلف به شمشير ذوالفقار مثال
ادامه شعرچشمه ي حيوان ندارد آب و تاب زنده رود
خضر و آب زندگاني، ما و آب زنده رود
نيست آب زندگي را حسن آب زنده رود
صد پري در شيشه دارد هر حباب زنده رود
هر که بتواند سفيدي از سياهي فرق کرد
مي شمارد به ز آب خضر، آب زنده رود
سينه بر شمشير بي زنهار ابرو مي زند
چين ابروي بتان از پيچ و تاب زنده رود
ادامه شعرشد چو نقش ثاني اين پل دلپذير و پايدار
نقش اول بود اگر آن پل بر آب زنده رود
تا به آيين تمام اين پل نقاب از رخ گشود
چشم حيران گشت سر تا سر حباب زنده رود
مصرع برجسته مطلع را کند شادابتر
زين پل نوشد دو چندان آب و تاب زنده رود
دوربادا چشم بد زين پل که هر طاقي ازو
شد مه عيد دگر از بهر آب زنده رود
ادامه شعرمي شود جان تازه از بوي بهار زنده رود
زنده مي گردد دل از سير کنار زنده رود
هست در زير سياهي داغ ناخن خورده اي
آب خضر از رشک موج بيقرار زنده رود
زلف مشکين از سواد اصفهان چون آب خضر
بر عذار افکنده آب خوشگوار زنده رود
دشت پيماي جنون گشته است چون موج سراب
موج آب زندگي در روزگار زنده رود
ادامه شعرزنده رود از جلوه ي مستانه طوفان مي کند
پل به آيين تمام امسال جولان مي کند
سايبانها مي دهد ياد از پر و بال پري
پل ز شوکت جلوه ي تخت سليمان مي کند
اين کمر کامسال زرين رود از پل بسته است
خانمان زهد را با خاک يکسان مي کند
در سر هر کس که زهد خشک چون پل خانه کرد
حکم ساقي از مي روشن چراغان مي کند
ادامه شعرکرد تا پابوس اشرف کشور مازندران
زين شرف بر ابر مي سايد سر مازندران
از براي توتيا نتوان غباري يافتن
گر بگردي چون صبا سر تا سر مازندران
غوطه چون آيينه در زنگار خجلت داده است
چرخ اخضر را زمين اخضر مازندران
جامه بر تن سبز چون سرو و صنوبر مي کند
زاهدان خشک را ابر تر مازندران
ادامه شعرخدايا شاه ما را صحت کامل کرامت کن
بغير از درد دين از دردها او را حمايت کن
ز نبض مستقيم او بود شيرازه عالم را
جهان را مستقيم از صحت آن پاک طينت کن
به حول و قوت خود رفع کن ضعف مزاجش را
مبدل رنج آن جان بخش عالم را به صحت کن
گراني بيش ازين آن جان عالم برنمي دارد
به جان دوستان درد و غم او را حوالت کن
ادامه شعرتا نگرديده است خورشيد قيامت آشکار
مشت آبي زن به روي خود ز چشم اشکبار
در بيابان عدم بي توشه رفتن مشکل است
در زمين چهره ي خود دانه ي اشکي بکار
مزرع اميد را زين بيشتر مپسند خشک
بر رگ جان نشتري زن، قطره ي چندي ببار
ديده ي بيدار مي بايد ره خوابيده را
تا نگرديده است صبح از خواب غفلت سر برآر
ادامه شعراصفهان يک دل روشن ز چراغان شده است
پل ز آراستگي تخت سليمان شده است
باده چون سيل ز هر چشمه روان گرديده است
کمر پل ز مي لعل، بدخشان شده است
از گل و شمع که افروخته و ريخته است
کهکشان دگر از خاک نمايان شده است
چون مه عيد که گردد ز شفق چهره فروز
طاق ها از مي گلرنگ فروزان شده است
ادامه شعرکيمياي خوشدلي خاک ديار اشرف است
صيقل دلها هواي بي غبار اشرف است
آسمان يک برگ سبز از نوبهار اشرف است
عشرت روي زمين فرش ديار اشرف است
ابر با آن سرکشي اينجا به خاک افتاده است
بحر با آن منزلت آيينه دار اشرف است
آيه ي رحمت که نازل ز گردون بر زمين
پيش ارباب بصيرت آبشار اشرف است
ادامه شعر