فارغ است از غم عالم دل ديوانه ي ما

خاک در ديده ي سيلاب زند خانه ي ما

خلوت عشق ز انديشه ي باطل ساده است

ديور را راه نباشد به پريخانه ي ما

صائب از تنگ شکردست حلاوت برده است

پرده ي گوش ز شيريني افسانه ي ما