دوش در سينه ي من هجر جگر سوخته بود

تيز و تابنده چنان آتش افروخته بود

گر به من چشم من از اشک نمي زد آبي

شعله کردار ز پا تا به سرم سوخته بود

از خيالت همه شب نقش جمالت مي بست

ديده ي من که به ديدار تو آموخته بود