چو لهراسپ بنشست بر تخت داد

بشاهنشهی تاج بر سر نهاد

جهان آفرین را ستایش گرفت

نیایش ورا در فزایش گرفت

چنین گفت کز داور داد و پاک

پر امید باشید و با ترس و باک

نگارنده ی چرخ گردنده اوست

فزاینده ی فره بنده اوست

چو دریا و کوه و زمین آفرید

بلند آسمان از برش برکشید

یکی تیز گردان و دیگر بجای

بجنبش ندادش نگارنده پای

چو موی از بر گوی و ما در میان

برنج تن و آز و سود و زیان

تو شادان دل و مرگ چنگال تیز

نشسته چو شیر ژیان پرستیز

زآز و فزونی بیکسو شویم

بنادانی خویش خستو شویم

ازین تاج شاهی و تخت بلند

نجوییم جز داد و آرام و پند

مگر بهره مان زین سرای سپنج

نیاید همی کین و نفرین و رنج