هم از پادشاهيت آباد ما

بزرگان فرخنده بنياد ما

همي غم خورم اي سزاوار گاه

نه از بهر گنج و سپاه و کلاه

پس آنگه بگفت اي شه شيرگير

يکي پند نيک از من ايدر پذير

که اين بيژن گيو را تو مکش

که هستش يکي شاه با راي و هش

که کين سياوخش تازه کني

به توران دگر جنگ و کين افگني