چو بشنید نوذر که قارن برفت

دمان از پسش روی بنهاد و تفت

همی تاخت کز روز بد بگذرد

سپهرش مگر زیر پی نسپرد

چو افراسیاب آگهی یافت زوی

که سوی بیابان نهاده ست روی

سپاه انجمن کرد و پویان برفت

چو شیر از پسش روی بنهاد و تفت

چو تنگ اندر آمد بر شهریار

همش تاختن دید و هم کارزار

بدان سان که آمد همی جست راه

که تا بر سر آرد سری بی کلاه

شب تیره تا شد بلند آفتاب

همی گشت با نوذر افراسیاب

ز گرد سواران جهان تار شد

سرانجام نوذر گرفتار شد

خود و نامداران هزار و دویست

تو گفتی کشان بر زمین جای نیست

بسی راه جستند و بگریختند

بدام بلا هم برآویختند

چنان لشکری را گرفته ببند

بیاورد با شهریار بلند

اگر با تو گردون نشیند براز

هم از گردش او نیابی جواز

همو تاج و تخت بلندی دهد

همو تیرگیّ و نژندی دهد

به دشمن همی مانـَد و هم به دوست

گهی مغز یابی ازو گاه پوست

سرت گر بساید به ابر سیاه

سرانجام خاک است ازو جایگاه

وزان پس بفرمود افراسیاب

که از غار و کوه و بیابان و آب

بجویید تا قارن رزم زن

رهایی نیابد ازین انجمن

چو بشنید کاو پیش ازآن رفته بود

زکار شبستان برآشفته بود

غمی گشت ازآن کار افراسیاب

ازو دور شد خورد و آرام و خواب

که قارن رها یافت از وی به جان

بران درد پیچید و شد بدگمان

چنین گفت با ویسه ی نامور

که دل سخت گردان بمرگ پسر

که چون قارن کاوه جنگ آورد

پلنگ از شتابش درنگ آورد

تورارفت باید ببسته کمر

یکی لشکری ساخته پرهنر