بر آسود پس لشکر از هر دو روی

برفتند روز دوم جنگجوی

رده برکشیدند ایرانیان

چنان چون بود ساز جنگ کیان

چو افراسیاب آن سپه را بدید

بزد کوس رویین و صف برکشید

چنان شد ز گرد سواران جهان

که خورشید گفتی شد اندر نهان

دهاده برآمد ز هر دو گروه

بیابان نبود ایچ پیدا ز کوه

بَرانسان سپه برهم آویختند

چو رود روان خون ِ هم ریختند

به هر سو که قارن شدی رزمخواه

فرو ریختی خون ز گرد سیاه

کجا خاستی گرد افراسیاب

همه خون شدی دشت چون رود آب

سرانجام نوذر ز قلب سپاه

بیامد به نزدیک او رزمخواه

چنان نیزه بر نیزه انداختند

سنان یک به دیگر برافراختند

که بر هم نپیچد بران گونه مار

شهان را چنین کی بود کارزار

چنین تا شب تیره آمد بتنگ

برو خیره شد دست پور پشنگ

از ایران سپه بیشتر خسته شد

وزان روی پیکار پیوسته شد

به بیچارگی روی برگاشتند

به هامون برافکنده بگذاشتند

دل نوذر از غم پر از درد بود

که تاجش ز اختر پر از گرد بود

چون از دشت بنشست آوای کوس

بفرمود تا پیش او رفت طوس

بشد طوس و گستهم با او به هم

لبان پر ز باد و روان پر زغم

بگفت آنک در دل مرا درد چیست

همی گفت چندی و چندی گریست

از اندرز فرّخ بدر یاد کرد

پر از خون جگر لب پر از باد سرد

کجا گفته بودش که از ترک و چین

سپاهی بیاید بایران زمین

ازیشان تورادل شود دردمند

بسی بر سپاه تو آید گزند

زگفتار شاه آمد اکنون نشان

فراز آمد ان روز گردنکشان

کس از نامه ی نامداران نخواند

که چندین سپه کس زترکان براند

شما را سوی پارس باید شدن

شبستان بیاوردن و آمدن

وزان جا کشیدن موی زاوه کوه

بران کوه البرز بردت گروه

ازیدر کنون زی سپاهان روید

وزین لشکر خویش پنهان روید

زکار شما دل شکسته شوند

برین خستگی نیز خسته شوند

زتخم فریدون مگر یک دو تن

برد جان ازین بی شمار انجمن

ندانم که دیدار باشد جزین

یک امشب بکوشیم دست پسین

شب و روز دارید کار آگهان

بجویید هشیار کار جهان

ازین لشکر ار بد دهند آگهی

شود تیره این فرّ شاهنشهی

شما دل مدارید بس مستمند

که باید چنین بد زچرخ بلند

یکی را بجنگ اندر آید زمان

یکی با کلاه مهی شادمان

تن کشته با مرده یکسان شود

تپد یکزمان بازش آسان شود

بدادش مران پندها چون سزید

پس آن دست شاهانه بیرون کشید

گرفت آن دو فرزند را در کنار

فرو ریخت آب از مژه شهریار