دو هزار عهد کردم که سر جنون نخارم

ز تو درشکست عهدم، ز تو باد شد قرارم

ز ره زیاده جویی، به طریق خیره رویی

بروم که کدخدایم غله بدروم بکارم

همه حل و عقد عالم چو به دست غیب آمد

من بوالفضول معجب تو بگو که بر چه کارم؟!

چو قضا به سخره خواهد که ز سبلتی بخندد

سگ لنگ را بگوید که:«برس بدان شکارم»

چو بر اوش رحم آید خبرش کند که بنشین

بهل اختیار خود را تو به پیش اختیارم

اگرت شکار باید ز منت شکار خوشتر

همه صیدهای جان را به نثار بر تو بارم

نه ز دام من ملالی، نه ز جام من وبالی

نه نظیر من جمالی، چه غریب و ندره یارم؟!

خمش! ار دگر بگویم ز مقالت خوش او

بپرد کبوتر دل سوی اولین مطارم

تبریز و شمس دین شد سبب فروغ اختر

رخ شمس از او منور به فراز سبز طارم