به کنج مدرسه اي کز دلم خراب ترست

نشسته ام من مسکين بي کس درويش

هنوز از سخن خلق رستگار نيم

به بحر فکر فرو رفته ام ز طالع خويش

دلم هميشه از آن روي پر ز خونابست

که مي رسد نمک جور بر جراحت ريش

مرا نه رغبت جاه و نه حرص مال و منال

گرفته ام به ارادت قناعتي در پيش

ندانم از من خسته جگر چه مي خواهند

چو نيست با بد و نيکم حکايت از کم و بيش