دوش در خواب جنان ديد دو چشم بختم

که دگر گلشن امّيد من آراسته بود

از گل و لاله جهان خرّم و آنگه به کنار

دوست بنشسته و دشمن به ميان خاسته بود

بدر شد ماه اميد من و روشن دل گشت

گرچه از جور محاق فلکي کاسته بود

شکر معبود همي کردم و گفتم آخر

برسيد آنچه دل من ز خدا خواسته بود

اگر به بند زمانه کسي شود محبوس

ز حال او بنمايند مردم استفسار

منم که گر به غلط چون کسي برد نامم

هزار بار بگويد ز ترس استغفار