اگرچه يار تواند به سوي خسته نظر

ز روي لطف فکندن ولي نمي فکند

چرا هميشه دل دشمنان کند خرم

چرا مدام دل دوستان خود شکند

مکن مکن که ز باغ دل وفاداران

کسي درخت محبّت ز بيخ برنکند