گفتم به غم که از همه ابناي روزگار

با من وفا کسي چو تو ياري به سر نبرد

غم گفت چون کنم که غريبي و بي نوا

بي مونسي چگونه تواني دمي سپرد

گوي مراد در خم چوگان آن کس است

کز صبر پاي در سر ميدان غم فشرد

خوش باش شادي و غم دنيا عدم شمر

رستم ببين چه دارد و کاووس کي چه برد

خوناب ديده ام به رخ دل فرو دويد

جز نقش دوست هرچه همي ديد مي سترد