اي گوهر لطافت و اي منبع صفا

برديم از فراق تو بر وصلت التجا

بر بستر غميم فتاده ز روز هجر

آخر شبي خلاف فراقت ز در درآ

بر درد من طبيب چو آگاه گشت گفت

جز داروي وصال نباشد تو را دوا

جانا ببخش بر من مسکين مستمند

بر بستر فراق نباشم چنين روا

گر باورت ز من نکند نور ديده ام

بر حال زار و رنگ رخم ديده برگشا

تا بنگري که حال جهان بي تو چون بود

رنگ چو کاه و اشک چو خونم بود گوا

تا چند خون اين دل مسکين خوري مخور

آخر که گفت بر تو حلالست خون ما

بيگانه خوي دلبر ما دل ز ما ببرد

رحمي نکرد بر دل مجروح آشنا

زين بيشتر جفا نپسندند در جهان

بر زير دست جور نکردست پادشا