تا کي بر آستانه ي اين شش دري سرا

باشم از آشيانه ي مالوف خود جدا

وقتست کز منال تقليد بگذرم

و آرم بصحن گلشن تحقيق متّکا

من رافضي نيم که کنم پشت بر عتيق

يا خارجي که روي بتابم ز مرتضي

ليکن اگر بکعبه کنم سجده يا بدير

باشد مرا بعترة پيغمبر اقتدا

داني که چيست رايحه ي بوستان قدس

يک شمّه از روايح انفاس مصطفي

اقصي خرام باديه پيماي لودَ نوت

گيتي فروز مملکت آراي و الضّحي

مه طلعتي که بر قد قدرش بريده اند

ديباي قُم فاندز و استبرق دني

هم بسته را شفاعت او مي دهد نجات

هم خسته را بکلّي ازو مي رسد شفا

چون هر دو کون روشن از انوار روي اوست

صلّوا عليه ما طَلع البدر في الدّجي

فرخنده روز آنک شبي بيندش بخواب

کالورد في الحديقة و الشمس في السّما

بر لوح خاطرم ز چه معني بود غبار

چون گشته ام غبار در شاه اوليا

فرمانرواي ملک سلوني امير نحل

داراي دادگستر اقليم هَل اتي

گر نام او کنم بمثل نقش بر زمين

بر خاک ره فتد شه سياره از هوا

يارب بحق آن چمن آراي لو کشف

کو بود سرو خوش نظر باغ لافتي

يارب بحق خلق حسن کز شمامه اش

بوئيست در نسيم روان پرور صبا

يارب بحق آن گل سيراب تشنه لب

کو را نصيبه کرب و بلا شد بکربلا

يارب بحق آن علي عالي آستان

کو بود در ممالک توحيد پادشا

يارب بحق خازن گنجينه ي هدي

باقر که بود مخزن اسرار اهتدا

يارب بحق جعفر صادق که آفتاب

باشد چو صبح بر نفس صدق او گوا

يارب بحق موسي کاظم که چون کليم

بودي بطور قرب شب و روز در دعا

يارب بحق آن علي موسوي گهر

کورا نهند خسرو معموره ي رضا

يارب بحق آن تقي متقي که او

اقطاب هفت صومعه را بود مقتدا

يارب بحق شمع سرا پرده ي تقي

يعني علي نقي صدف گوهر تُقا

يارب بحق شکّر شيرين عسکري

که بود طوطي شکرستان اِتّقا

يارب بحق مهدي هادي که چرخ را

باشد بآستانه ي مرفوعش التجا

کاين خسته را که بسته ي بند طبيعتست

آزاد کن ز محنت اين چار اژدها

جرمي که کرده ام اگر آري بروي من

مانند ابر آب شوم در دم از حيا

گر من گنه کنم کرمت بي نهايتست

شب را اميد هست که روز آيد از قفا

آدم ز دور باش عَصي خسته شد وليک

داند خرد که مرکب پيران بود عصا

خواجو که آشناي مقيمان کوي تست

شد در محيط عشق تو بيگانه ز آشنا

آخر چه باشد ار برساني ز راه لطف

او را بصد صفّه نشينان کبريا