ايا سپهر جنابي که همچو اختچيان

نهد بر ابلق که پيکر تو جوزا زين

چو آفتاب ز خاک درت شرف يابد

بر آستان تو افتد ز طاق خضرا زين

گهي که عزم شبيخون کني بر انجم چرخ

بسبز خنک فلک بر نه از ثريا زين

ز بهر بنده مخلص چو اسب فرمودي

وزين بتنگ نيايد دلت بفرما زين

پياده ئيکه ترا رخ نهاد و اسب گرفت

بره نباشد اگر نبود اسب او را زين