بي طلب در نظر ‌نيايد يار

بي طرب برگ گل نمايد خار

هست مقصود ما ازين گفتار

طلب اي عاشقان خوش رفتار

طرب اي نيکوان شيرين کار

بينوائيم و از نوا فارغ

دردمنديم و از دوا فارغ

تا به کي خسته و ز شفا فارغ

در جهان شاهدي و ما فارغ

در قدح جرعه ئي و ما هشيار

يار ما دوست روي دشمن خوست

سرو ما گلعذار سوسن بوست

چون مراد دل از جهان همه اوست

زين سپس دست ما و دامن دوست

بعد ازين گوش ما و حلقه ي يار

ما که در کيش يار قربانيم

بري از جسم و فارغ از جانيم

چون درين خاکدان به زندانيم

خيز تا ز آب ديده بنشانم

گرد اين خاک توده ي غدّار

يکنفس گر خلاف نفس کنيم

چون ملک شور در فلک فکنيم

از عدم دم زنيم و دم نزنيم

ترکتازي کنيم و بر شکنيم

نفس زنگي مزاج را بازار

بلبلان مطربان بستانند

مطربان بلبلان مستانند

بمي آنها که مي پرستانند

گر ترا از تو پاک بستانند

دولت آن دولتست و کار آن کار

خيز خواجو بعزم عالم جان

رخش همّت برون جهان ز جهان

چون نهادي قدم درين ميدان

پاي بر جاي باش و سر گردان

چون سکون و تحرّک پرگار