باد پيمائي که جم را خاک ره پنداشتي

بر من از ديوانگي هر دم کميني مي گشود

گفتم آخر چند ازين گرمي برو سردي مکن

مي فروزي آتش و خود کور مي گردي بدود

چون نداري زهره ئي زهرت نمي بايد فشاند

چون نديدي چرمه ئي چربت نمي بايد نمود

ريش خود بگرفت و بر تيزيد و بخروشيد و گفت

کاين زمان چون نوکري با من نمي بيني چه سود

گفتمش دست از چه رو هر لحظه بر ريش آوري

دنب خر چندانکه پيمائي همان باشد که بود