از چهل سال فزون شد که بشيرين سخني

من چو خورشيد در اقطار جهانم مشهور

آن سرافيل نفس سوخته ام کز تف دل

ميدمد از گلوي خامه ي من نفخه ي صور

بالد از تربيت ناله ي من شعله ي شوق

زير بال نفسم گرم شود آتش طور

هر گهر کز رگ نيسان قلم ريخته ام

بود آويزه ي گوش و بر ايام شهور

دشمن و دوست چه دانا و چه نادان گيرند

مصرعم را بصد اکرام چو بيت معمور

وحش وطير از اثر ناله ي من در شورند

چون سرائيدن داود بآيات زبور

طرفي از شهرت و از شعر که بستم اينست

که سخن قدر مرا کرد بعالم مستور

ذلت شعر فرو برد مرا در دل خاک

زير اين گرد کسادي شده ام زنده بگور

آن فرومايه ي بيچاره که امسال زبان

بگشايد بسخن با همه سامان قصور

نه شکوهي نه شعوري نه زباني نه دلي

لفظ را عار ز ربط وي و از معني عور

از دهن هرچه برآرد بگريبانش رود

ميزند بيهده از بهر خود اين خر طنبور

بکتاب لغت و دفتر اشعار کند

از ره کديه بدريوزه ي الفاظ مرور

کند از جهل مرکب سيه ار چند ورق

آن سجليست بحمقش بر اصحاب شعور

طرف او چيست ندانم ز سخن حيرانم

که باميد چه اين پيشه بخود بسته بزور