درين خلوتسراي عاري از عيب

دلست آئينه دار شاهد غيب

کند حل هر چه پيشت مشکلست آن

ز جام جم چه ميپرسي؟ دلست آن

فروغ دل چو گردد پرتوافکن

چراغ روز گردد شمع ايمن

يکي از محرمان کعبه ي دل

جرس جنبان اين فيروزه محمل

بکلک فکر، کشاف حقايق

رصد بند سطرلاب دقائق

دلش آئينه دار حسن معني

ضميرش طور انوار تجلي

سعادت خانه زاد دودمانش

رخ دولت بخاک آستانش

گل خوشبوي باغ آشنائي

ازو گلبو دماغ آشنائي

نوا سنج گلستان محبت

چو بلبل مست دستان محبت

بجان آگه به تن فرخنده تخمير

چو بخت خود جوان چون عقل خود پير

زهر وصفي که گويم نام او به

چراغ ديده ي ادراک واله

حکايت کرد آن سنجيده گفتار

که در گنجينه بودش درج اسرار

ز جام عشق بودم مست و مدهوش

که مژگان گشت با خواب آشنا دوش

چنين ديدم که زيبا منزلي بود

در آن خلوت ز خاصان محفلي بود

همه صاحبدلان روشن خيالان

مصفا خاطران طوطي مقالان

يکي زان زمره ي شيرين تکلم

چو بلبل زد بر آهنگ ترنم

زگوهر داشت در درج دهن گنج

درين بحر از سخن شد داستان سنج

چو دري چند کرد آويزه ي گوش

باو گفتم که اي ميخانه ي هوش

دل آشفتي بيک پيمانه از من

خرد را ساختي بيگانه از من

نواي کيست اين ابيات دلکش

که چون ني زد بهر بند من آتش

کدامين بلبل رنگين ترانه است

که دستان سنج اين شيرين فسانه است

بپاسخ زد بگوشم آن گهرسنج

که اي گنجينه ات را از گهر گنج

نواي کلک جان بخش حزين است

که گنج معنيش در آستين است

دوات از ناف آهوي ختن کرد

چو تحرير از چمن وز انجمن کرد

بفيضي زنده شد دل زين سروشم

که صبح آمد باستقبال هوشم

صباحي چون جبين حور بيضا

دمش افسرده جانان را مسيحا

گريبان چاک يوسف در هوايش

نسيم مصر مشتاق لقايش

بکنج بيکسي بودم غزلخوان

چو بلبل آشيانرا برگ و سامان

گهي بلبل صفت در خوش سروشي

گهي چون غنچه لبريز خموشي

که ناگه از در آن يار دل افروز

درآمد با رخي چون صبح نوروز

چو غنچه لب ز شکر خنده رنگين

بگوشم زد سروش خواب دوشين

رگ انديشه ديدم زخمه مائل

نهادم در ميان اين راز با دل

اشارت شد لب رنگين سخن را

که آرايد چمن را و انجمن را

محبت بر رگ جان ميزند نيش

نوائي ميسرايم با دل خويش

بيا ساقي هواي برشکال است

سبوي غنچه لبريز زلال است

رخ زيبا چو گل بي پرده بنماي

گره از ابروان مستانه بگشاي

خمارم بشکن از جام صبوحي

مگر پيش آيد از مستي فتوحي