هزار و يکصد و پنجاه و پنج هجري بود

که گشت نسخه ديوان چارمين سپري

قصيده و غزل و قطعه و رباعي آن

دو صد فزون ز هزارست و سي چو برشمري

هنر بماشطه ي خامه ام کند نازش

که ليلي عرب آراست در لباس دري

دعاي رحمت از آيندگان اميدم هست

که جاده ايست بسيط جهان و ما گذري

شگفت نيست گر آلوده است دامن ما

که ديده اشک فشانست و اشک ما جگري