مهش رست از خط مشکين نقابي

برآمد آسماني ز آفتابي

زنخدانش ز چشمم شط خون راند

چهي انگيخت دريا از حبابي

گذشتت سنبل از خرمن به خروار

به مشتي خوشه چينان را نصابي

مگر من کت ز لب قانع به هيچم

نديدم تشنه آسود از سرابي

رخ از شرم خطش خوي کرد و بشکفت

گل رنگيني از مشکين گلابي

مگر سردار کان دل بر دلم سوخت

نسوزد هيچ آتش از کبابي