آنکه نسرود سخن جز به لب يار منم

وآنکه نشکست گهر در پي دينار منم

آنکه رست از خطر و بيم به تأييد يقين

فارغ از کش مکش کلفت پندار منم

گاه ديوان عمل خسرو ايوان صلاح

روز ميدان جدل رستم پيکار منم

در ره يار و به پيراهن غير از در حکم

بارها تجربه شد مور منم مار منم

چار سوقي است جهان وآنچه در وجور و حساب

احتساب همه را شحنه ي بازار منم

آگهم از عمل شاه و گدا فاش و نهان

نيک و بد را به جزا تخت منم دار منم

خر گله ي بايره را شير يله ي دايره را

طوق زنجير منم چنبر افسار منم

از در پاس و سر باس همي بر کج و راست

منم افراخته ني تيغ نگونسار منم

در به چشم از پي باطل نگران حق سپران

سست جان سخت گهر خاک منم خار منم

سعد و نحس اين همه را بي مدد اختر و چرخ

کوکب خفته منم دولت بيدار منم

مست و مستور به من بر همه ايمن گذرند

حرم کعبه منم خانه ي خمار منم

گشت ستوار به من رشته ي دين چنبر کفر

صورت سبحه منم معني زنار منم

با همه وز همه از روي حقيقت نه مجاز

خارج و داخل و پنهان و پديدار منم

ارتباطي دگر انگيخت زمن شرع و طريق

عارف مست منم زاهد هشيار منم

به تولاي فنا از در امکان و وجوب

حايل جبر منم فاعل مختار منم

داير آمد به من آرام زمين جنبش چرخ

دايره ي سطح و خط و نقطه ي پرگار منم

مير غايب شد و شه وارث و در موکب وي

خيل ارواح سپه بر همه سردار منم