چه جنت نه آن جنت اي خوش عمل

که در وي روان است شير و عسل

سبيل از کناري شراب طهور

سرا تا لب بام لبريز حور

بهر گوشه سالوسکي ديوسار

گرفته پري پيکري در کنار

زغوغاي خر صالحان پيش و پس

چو بر انگبين ازدحام مگس

فقيهان در افکنده سجاده ها

تجرع کن از گونه گون باده ها

بهر محفل اين زمره ي کيسه بر

شکم ها ز الوان فردوس پر

يکي چون خر بارکش در وحل

فرو رفته تا گردن اندر عسل

يکي در تغني يکي در سماع

يکي در تجرع يکي در جماع

يکي همچو دزدان برآورده رخت

پي ميوه بر شاخهاي درخت

يکي بر لب کوثر افتاده مست

فرو هشته نظم تماسک ز دست