وز آن پس لالي ثناء شگرف

که از جان تراودنه از بحر ژرف

نثار ره دست پروردگار

حصار نبي صاحب ذوالفقار

علي آن که تا حکمتش ضم نشد

به روح الفت خاک آدم نشد

علي ناخداي محيط يقين

علي لنگر آسمان و زمين

علي بهترين نقش کلک امل

علي پرتو آفتاب ازل

علي آنکه مي رويد از آستين

فلک ساير از جنبش راي او

به بزم اندرش مهر کمتر خدم

به رزم اندرش ماه طوق علم

زمين چار طاقي زايوان اوست

فلک گرد بادي زجولان اوست

اگر صبح بي راي او دم زند

مدار شب و روز بر هم زند

پناه امم رهنماي سبل

پس از پاک يزدان خداوند کل

ز ذاتش نظام حدوث و قدم

به دستش زمام وجود و عدم

خطاگر ز يزدان جدا دانمش

خطاي دگر گر خدا خوانمش

مصور چو تمثال او زد رقم

بدان خوش رقم راند جف القلم

وز آن بعد بر آل اطهار او

که پاکيزه خلقند و پاکيزه خو

همه چون علي پيشواي يقين

همه چون علي وارث ملک دو دين

همه چون علي فارغ از آب و خاک

همه چون علي نور يزدان پاک

همه چون علي پيشواي امم

همه چون علي مست جام قدم

همه آنچه بيني ز زيبا و زشت

چه رومي نهاد و چه زنگي سرشت

چو گردند از قرب يزدان پاک

توجه بدين عرصه ي آب و خاک

زکتم عدم پيش و پس خيل خيل

نمودار شد ذاتشان را طفيل

اميد آن که در عرصه گاه نشور

پس از حشر و نشر اناث و ذکور

به خام آن زمره را هم دهند

به درگاه ايشان پناهم دهند

چو در جمع آن خيل والا رسم

طفيلي به جنات اعلا رسم