تورا دانش و دین رهاند درست

در رستگاری ببایدت جست

وگر دل نخواهی که باشد نژند

نخواهی که دائم بوی مستمند

به گفتار پیغمبرت راه جوی

دل از تیرگی ها بدین آب شوی

چه گفت آن خداوند تنزیل و وحی

خداوند امر و خداوند نهی

همانا علی بود جفت بتول

که او را بخوبی ستاید رسول

که من شهر علمم علیم درست

درست این سخن قول پیغمبرست

گواهی دهم کاین سخن ها ز اوست

تو گویی دو گوشم پر آواز اوست

علی را چنین گفت و دیگر همین

کزیشان قوی شد بهر گونه دین

نبی آفتاب و صحابان چو ماه

بهم بستی یکدیگر راست راه

منم بنده‏ی اهل بیت نبی

ستاینده‏ی خاک پای وصی

حکیم این جهان را چو دریا نهاد

برانگیخته موج ازو تند باد

چو هفتاد کشتی برو ساخته

همه بادبان ها برافراخته

یکی پهن کشتی بسان عروس

بیاراسته همچو چشم خروس

محمد بدو اندرون با علی

همان اهل بیت نبی و ولی

خردمند کز دور دریا بدید

کرانه نه پیدا و بن ناپدید

بدانست کو موج خواهد زدن

کس از غرق بیرون نخواهد شدن

بدل گفت اگر با نبی و وصی

شوم غرقه دارم دو یار وفی

همانا که باشد مرا دستگیر

خداوند تاج و لوا و سریر

خداوند جوی می و انگبین

همان چشمه‏ی شیر و ماء معین

اگر چشم داری بدیگر سرای

به نزد نبی و علی گیر جای

گرت زین بد آید گناه من است

چنین است و این دین و راه من است

برین زادم و هم برین بگذرم

چنان دان که خاک پی حیدرم

دلت کر به راه خطا مایل است

تورا دشمن اندر جهان خود دل است

نباشد جز از بی پدر دشمنش

که یزدان به آتش بسوزد تنش

هر آنکس که در جانش بغض علی ست

ازو زارتر در جهان زار کی ست

نگر تا نداری به بازی جهان

نه بر گردی از نیک پی همرهان

همه نیکی ات باید آغاز کرد

چو با نیکنامان بوی همنورد

ازین در سخن چند رانم همی

همانا کرانش ندانم همی