ما گوش شماییم، شما تن زده تا کی؟

ما مست و خراباتی و بیخود شده تا کی؟

ما سوخته حالان و شما سیر و ملولان

آخر بنگویید که: «این قاعده تا کی»؟

دل زیر و زبر گشت، مها چند زنی طشت؟!

مجلس همه شورید، بتا عربده تا کی؟!

دی عقل درافتاد و به کف کرده عصایی

در حلقه ی رندان شده کین مفسده تا کی؟!

چون ساقی ما ریخت برو جام شرابی

بشکست در صومعه کین معبده تا کی؟!

تسبیح بینداخت و ز سالوس بپرداخت

کین نوبت شادی است، غم بیهده تا کی؟!

آن ها که خموشند به مستی مزه نوشند

ای در سخن بی مزه گرم آمده، تا کی؟!