عیسی چو توی جانا ای دولت ترسایی!

لاهوت ازل را از ناسوت تو بنمایی

ایمان ز سر زلفت، زنار عجب بندد

کز کافر زلف خود یک پیچ تو بگشایی

ای از پس صد پرده، درتافته رخسارت

تا عالم خاکی را از عشق برآرایی

جان دوش ز سرمستی، با عشق تو عهدی کرد

جان بود در آن بیعت، با عشق به تنهایی

سر عشق به گوشش برد سر گفت به گوش جان:

«کس عهد کند با خود؟ نی تو همگی مایی؟

چندانک تو می کوشی جز چشم نمی پوشی

تا چند گریزی تو از خویش و نیاسایی؟!»

جان گفت که: «ای فردم سوگند بدین دردم

سوگند بدان زلفی، عاشق کش سودایی

کان عهد که من کردم، بی جان و بدن کردم

نی ما و نه من کردم ای مفرد یکتایی

مست آنچ کند در می، از می بود آن به وی

در آب نماید او لیک اوست ز بالایی»

تبریز ز شمس الدین آخر قدحی زو، هین

آن ساقی ترسا را یک نکته نفرمایی؟