من نیت آن کردم تا باشم سودایی

نیت ز کجا گنجد، اندر دل شیدایی؟!

مجنونی من گشته، سرمایه ی صد عاقل

وین تلخی من گشته، دریای شکرخایی

زیر شجر طوبی، دیدم صنمی خوبی

بس فتنه و آشوبی، افکنده ز زیبایی

از من دو جهان شیدا، وز من همه سر پیدا

فارغ ز شب و فردا، چون باشم فردایی

می گفت: «کرایم من وقتی که برآیم من

جان کی فزایم من» گفتم: «دلم افزایی»

دریای معانی بین، بی قیمت و بی کابین

تبریز ز شمس الدین بی صورت دریایی