بباید عشق را ای دوست دردک

دل پردرد و رخساران زردک

که بی درد دل و بی سوز سینه

بود دعوی مشتاقیت سردک

جهان عشق بس بی حد جهانست

تو داری دیدگان نیک خردک

چه داند روستایی مخزن شاه؟!

کماج و دوغ داند جان کردک

بجز بانگ دفت نبود نصیبی

چو هستی چون خصی در روز گردک

اگر خواهی که مرد کار گردی

ز کار و بار خود شو زود فردک

چو چیزی یافتی خود را تو مفروش

به پیش هر دکان مانند قردک

که دعوی مردیت بی جان مردان

بدان آرد که گویندت که: «مردک»

اگر ناگاه مردی پیش افتد

به خون خود دری کاری نبردک

تو دیده بسته ای، در زهد می باش

به تسبیح و به ذکر چند وردک

مکن شیخی دروغی بر مریدان

از آن ناز و کرشمه، ای فسردک

شه شطرنجی ار تو کژ ببازی

به شمس الدین تبریزی تو نردک