فریفت یار شکر بار من مرا به طریق

که شعر تازه بگو و بگیر جام عتیق

چه چاره؟! آنچ بگوید ببایدم کردن

چگونه عاق شوم با حیات کان و عقیق؟!

غلام ساقی خویشم، شکار عشوه ی او

که سکر لذت عیش است و باده نعم رفیق

به شب مثال چراغند و روز چون خورشید

ز عاشقی و ز مستی، زهی گزیده فریق!

شما و هر چه مراد شماست از بد و نیک

من و منازل ساقی و جام های رحیق

بیار باده لعلی که در معادن روح

درافکند شررش صد هزار جوش و حریق

روا بود چو تو خورشید و در زمین سایه؟

روا بود چو تو ساقی و در زمانه مفیق؟!

گشای زانوی اشتر، بدر عقال عقول

بجه ز رق جهانی به جرعه های رقیق

چو زانوی شتر تو گشاده شد ز عقال

اگر چه خفته بود طایرست در تحقیق

همی دود به که و دشت و بر و بحر روان

به قدر عقل تو گفتم، نمی کنم تعمیق

کمال عشق در آمیزش ست، پیش آیید

به اختلاط مخلد، چو روغن و چو سویق

چو اختلاط کند خاک با حقایق پاک

کند سجود مخلد به شکر آن توفیق