ما دو سه رند عشرتی جمع شدیم این طرف

چون شتران، رو به رو پوز نهاده در علف

از چپ و راست می رسد مست طمع هر اشتری

چون شتران فکنده لب، مست و برآوریده کف

غم مخورید، هر شتر ره نبرد بدین اغل

زانک به پستی اند و ما بر سر کوه بر شرف

کس به درازگردنی بر سر کوه کی رسد؟!

ور چه کنند عف عفی، غم نخوریم ما ز عف

بحر اگر شود جهان کشتی نوح اندرآ

کشتی نوح کی بود سخره ی غرقه و تلف؟!

کان زمردیم ما، آفت چشم اژدها

آنک لدیغ غم بود حصه ی اوست وا اسف

جمله جهان پرست غم در پی منصب و درم

ما خوش و نوش و محترم مست طرب در این کنف

مست شدند عارفان، مطرب معرفت! بیا

زود بگو رباعیی پیش درآ، بگیر دف

باد به بیشه درفکن، در سر سرو و بید زن

تا که شوند سرفشان بید و چنار صف به صف

بید چو خشک و کل بود برگ ندارد و ثمر

جنبش کی کند سرش از دم و باد لاتخف؟!

چاره ی خشک و بی مدد نفخه ایزدی بود

کوست به فعل یک به یک نیست ضعیف و مستخف

نخله ی خشک ز امر حق داد ثمر به مریمی

یافت ز نفخ ایزدی مرده حیات مؤتنف

ابله اگر زنخ زند تو ره عشق گم مکن

پیشه ی عشق برگزین، هرزه شمر دگر حرف

چون غزلی به سر بری مدحت شمس دین بگو

وز تبریز یاد کن کوری خصم ناخلف