صنما، این چه گمانست؟! فرودست حقیر

تا بدین حد مکن و جان مرا خوار مگیر

کوه را که کند اندر نظر مرد، قضا

کاه را کوه کند ذاک علی الله یسیر

خنک آن چشم که گوهر ز خسی بشناسد

خنک آن قافله ی که بودش دوست خفیر

حاکمی، هر چه تو نامم بنهی خشنودم

جان پاک تو که جان از تو شکورست و شکیر

ماه را گر تو حبش نام نهی سجده کند

سرو را چنبر خوانی نکند هیچ نفیر

زانک دشنام تو بهتر ز ثناهای جهان

ز کجا بانگ سگان و ز کجا شیر زئیر!

ای که بطال تو بهتر ز همه مشتغلان

جز تو جمله همه لاست از آنیم فقیر

تاج زرین بده و سیلی آن یار بخر

ور کسی نشنود این را «انما انت نذیر»

بر قفای تو چو باشدپ اثر سیلی دوست

بوسه ها یابد رویت ز نگاران ضمیر

مرد دنیا عدمی را حشمی پندارد

عمر در کار عدم کی کند ای دوست، بصیر؟!

رفت مردی به طبیبی به کله ی درد شکم

گفت او را: «تو چه خوردی که برستست زحیر؟

بیشتر رنج که آید همه از فعل گلوست»

گفت: «من سوخته نان خوردم از پست فطیر»

گفت: «سنقر برو آن کحل عزیزی به من آر»

گفت: «درد شکم و کحل خه، ای شیخ کبیر»

گفت: «تا چشم تو مر سوخته را بشناسد

تا ننوشی تو دگر سوخته، ای نیم ضریر»

نیست را هست گمان برده ی از ظلمت چشم

چشمت از خاک در شاه شود خوب و منیر

هله، ای شارح دل ها، تو بگو شرح غزل

من اگر شرح کنم نیز برنجد دل میر