سر فرو کن به سحر کز سر بازار نظر

طبله ی کالبد آورده ام آخر بنگر

بر سر کوی تو پر طبله ی من بین و بخر

شانها و شبها و سره روغن ها تر

شبه ی من غم تو روغن من مرهم تو

شانه ام محرم آن زلف پر از فتنه و شر

از فراقت تلفم، گشته خیالت علفم

که دلم را شکمی شد ز تو پرجوع بقر

من ندانم چه کسم، کز شکرت پرهوسم

ای مگس ها شده از ذوق شکرهات شکر

پرده بردار، صبا! از بر آن شهره قبا

تا ز سیمین بر او گردد کارم همه زر

چند گویی تو: «بجو یار واز و دست بشو»؟!

در دو عالم نبود یار مرا یار دگر

چون خرد ماند و دل با من؟! ای خواجه بهل

ماه و خورشید که دیدست در اعضای بشر؟!

چون که در جان منی شسته به چشمان منی

شمس تبریز! خداوند! تو چونی به سفر؟