دگر بارم افتاده شوري به سر

بجانم شده آتشي شعله ور

که دستار تقوي ز سرافکنم

ز پاکنده ي نام را بشکنم

ملولم از اين خرقه و طيلسان

که بتها است در آستينم نهان

تو بنماي آن چهره ي آتشين

که آتش فتد در بت و آستين

چه آتش که از خود ستاند مرا

نه ز اغيار تنها رهاند مرا

ز وحدت دلا تا کي اندر شکي

يکي گو يکي دان يکي بين يکي

بيا ساقيا در ده آن راح روح

که يابم ز فيضش هزاران فتوح

صباح است ساقي صبوحي بيار

مئي کو نخواهد صراحي بيار

بلي کي صراحي بود راز دار

ببزمي که نبود خودي را شمار

نخستين که کردند تخمير طين

گل ما نمودند با مي عجين

نديمان وصيت کنم بشنويد

که عمر گرامي بآخر رسيد

چو اين رشته ي عمر بگسسته شد

بآغاز انجام پيوسته شد

بشد ملک تن بي سپهدار جان

بيغما ربودند نقد روان

خدا را دهيدم بمي شست شوي

بپاشيد سدرم از آن خاک کوي

بجوئيد خشتم ز بهر لحد

زخشتي که بر تارک خم بود

بسازيد تابوتم از چوب تاک

کنيدم مي آلوده در زير خاک

چو از برگ رز نيز کفنم کنيد

بپاي خم باده دفنم کنيد

بکوشيد کاندر دم احتضار

همين بر زبانم بود نام يار

نه شمعم جز آن مه ببالين نهيد

نه حرفم جز از عشق تلقين دهيد

زمرد و زن اندر شب وحشتم

نيايد کسي بر سر تربتم

بجز مطرب آيد زند چنگ را

مغني کشد سرخوش آهنگرا

بخونم نگاريد لوح مزار

که هست اين شهيد ره عشق يار

چهل تن زرندان پيمانه زن

شهادت کنند اين چنين برکفن

که اين را بخاک درش نسبت است

ز دردي کشان مي وحدتست

که مي ساختي شيخ سجاده کش

بيک دم زدن عاشق باده کش

ز نظاره گردي اهل کنشت

همه پارسايان تقوي سرشت

نبودي بجز عاشقي دين او

جز اين شيوه ي پاک آئين او

همه کيش از او خدمت ميفروش

ز جان حلقه ي بندگيش بگوش

نديديم کاري از او سر زند

بجز اينکه پيوسته ساغر زند

چو ساغر منزه ز چون و ز چند

چو خورشيد تابان بر اوج بلند

نباشد صداعش نيارد خمار

کند ياربينش هم از چشم يار

الهي بخاصان درگاه تو

بسرها که شد خاک در راه تو

بافتادگان سر کوي تو

بحسرت کشان بلا جوي تو

بدرد دل دردمندان تو

بسوز دل مستمندان تو

بحق سبوکش بميخارگان

که هستند از خويش آوارگان

بپير مغان و مي و ميکده

برندان مست صبوحي زده

که فرمان دهي چون قضا را که هان

ز اسرار نقد روانش ستان

نخستين ز آلايشش پاک کن

پس آنگاه منزلگهش خاک کن