از آن زلف پريشانيم چون سنبل پريشانها

وز آن چاک گريبانيم چاک اندر گريبانها

چو يک معني که پوشاني بگوناگون عباراتي

حجار پرتو رخساره ي جانانه شد جانها

مريض کشور عشقم عجب نبود اگر باشد

مرا بالين ز خاره بستر از ريگ بيابانها

نگردد گرد نعش زهرآلودم سگ کويت

ز بس بر جسم بيمارم زدي پر زهر پيکانها

بخاطر آوريد اي همدمان ناکامي ما را

چو بنشينيد و مي نوشيد در طرف گلستانها

مرا دامان پر از آلايش و دارم اميد آن

که بخشايند جرم ما طفيل پاکدامانها

چنان کارم ز عشق او برسوائي کشيد اسرار

که خوانند داستان ما بدستان دردبستانها