سرگشته بانوان، وسط آتش خيام

چون در ميان آب، نقوش ستاره ها

اطفال خردسال، ز اطراف خيمه ها

هر سو دوان چو از دل آتش، شراره ها

غير از جگر که دسترس اشقيا نبود

چيزي نماند در بر ايشان ز پاره ها

انگشت رفت در سر انگشتري به باد

شد گوش ها دريده پي گوشواره ها

سبط شهي که نام همايون او برند

هر صبح و ظهر و شام فراز مناره ها،

در خاک و خون فتاده و تازند بر تنش

با نعل ها که ناله برآرد ز خاره ها