رسم است هر که داغ جوان ديد، دوستان

رأفت برند حالت آن داغديده را

يک دوست زير بازوي او گيرد از وفا

وان يک ز چهره پاک کند اشک ديده را

آن ديگري بر او بفشاند گلاب و شهد

تا تقويت کند دل محنت چشيده را

يک جمع دعوتش به گل و بوستان کنند

تا برکنندش از دل، خار خليده را

القصه هر کسي به طريقي ز روي مهر

تسکين دهد مصيبت بر وي رسيده را

آيا که داد تسليت خاطر حسين؟

چون ديد نعش اکبر در خون تپيده را

بعد از پسر، دل پدر آماج تير شد

آتش زدند لانه ي مرغ پريده را