شب رفته ايم در سر زلف توچون صبا

زلفت به تاب گفت که درويش مرحبا

چشمش بغمزه گفت چرا دير آمدي

بکداختم چو آب ز الطاف بوالوفا

ديدم عيان بديده او آن جمال را

او بدنهان نشسته چو مردم بچشم حا

جانرا بکشت چشمش و در حال زنده کرد

آخر بخنده هاي شکر بار جان فزا

لب بر لبم نهاد و زبان دردهان من

مي خورد و مست از لب خود داد بوسها